← Features← Άρθρα · Prize for Experimental Video 2026 · In conversationΒραβείο Πειραματικού Βίντεο 2026 · Σε συζήτηση
In conversation withΣε συζήτηση με
Su Tomesen
“The sounds are codes. Residents know the different meanings of the sounds: every type of food or drink has its own sound.”
“Οι ήχοι είναι κώδικες. Οι κάτοικοι γνωρίζουν τις διαφορετικές σημασίες των ήχων: κάθε είδος φαγητού ή ποτού έχει τον δικό του ήχο.”
In its third year, the FluxusMuseum Prize for Experimental Video gathered eleven artists and collectives from a field of over 600 international applications, works chosen for their resistance to easy categorisation, their originality, visual rigour, and an uncompromising approach to the form. Installed across the old marble factory by Parikia’s yacht harbour, the exhibition ran until the end of September 2026, with the prize winners announced in mid-September. Ahead of the announcement, we caught up with each of the eleven shortlisted artists and collectives.
Στην τρίτη του χρονιά, το Βραβείο Πειραματικού Βίντεο του FluxusMuseum συγκέντρωσε έντεκα καλλιτέχνες και καλλιτεχνικά σχήματα, επιλεγμένους ανάμεσα σε περισσότερες από 600 διεθνείς αιτήσεις — έργα που ξεχώρισαν επειδή αντιστέκονται στις εύκολες κατηγοριοποιήσεις, για την πρωτοτυπία τους, την οπτική τους αυστηρότητα και την ασυμβίβαστη προσέγγισή τους στο μέσο. Εγκατεστημένη στους χώρους του παλιού Εργοστασίου Μαρμάρου, στο λιμάνι σκαφών της Παροικιάς, η έκθεση διήρκεσε έως το τέλος Σεπτεμβρίου 2026, ενώ οι νικητές ανακοινώθηκαν στα μέσα Σεπτεμβρίου. Ενόψει της ανακοίνωσης, συνομιλήσαμε με καθέναν από τους έντεκα καλλιτέχνες και τα σχήματα της βραχείας λίστας.
Among this year's shortlisted artists is Su Tomesen, whose multichannel video installations document itinerant street vendors and micro-economies across Yogyakarta and beyond, thematising human ingenuity and small entrepreneurship outside the Western world.
Ανάμεσα στους καλλιτέχνες της φετινής βραχείας λίστας είναι η Su Tomesen, της οποίας οι πολυκαναλικές βιντεοεγκαταστάσεις καταγράφουν πλανόδιους μικροπωλητές και μικροοικονομίες στη Γιογκιακάρτα και αλλού, θεματοποιώντας την ανθρώπινη εφευρετικότητα και τη μικρή επιχειρηματικότητα έξω από τον δυτικό κόσμο.
Could you describe your work featuring in the Prize, and how it sits in relation to your practice more broadly?
ST: "Keliling (Around)' is a three channel video installation about the phenomenon of itinerant street vending of food and drinks in the Javanese city Yogyakarta in Indonesia. To stand out while going around with their carts, these vendors make rhythmic sounds with simple 'instruments': spoon on glass, stick on bamboo, the sound of steam, an mp3 etc. The sounds are codes. Residents know the different meanings of the sounds: every type of food or drink has its own sound. When being in Yogyakarta for the first time in 2011 I was fascinated by this phenomenon, which appeared to be typical for Javanses sellers.
The video installation combines footage from 2012 until 2025 with that of the performance 'Parade', featuring 13 itinerant street vendors (pedagang keliling). The performance took place in October 2025 in the south of Yogyakarta. The vendors played a music composition - that reminds of Indonesian gamelan music and which I wrote with Dutch-Indonesian composer Sinta Wullur - while walking a few streets with their carts (gerobak).
In my films, installations and photography I focus on the beauty of ingenuity and on small entrepreneurs, especially outside the Western world. In my work I thematize the human ability to inventively take control of the urban environment. My oeuvre reads as a visual plea for a world in which life develops organically, and provides a commentary on the over-regulated West. I have translated the subject of micro-economy into a series of works. The most extensive project is the four channel video installation 'Street Vendors: Medellín, Tirana, Johannesburg, Yogyakarta' (2018), which started in Yogyakarta where I live and work part of the year since 2011.
What is your relationship to the moving image as a medium; when did it enter your practice, and what does it let you do that other mediums don't?
ST: After having worked with photography I turned to video in 1997 and worked for several television programs, directing, researching, camera, sound, editing. I also worked as a camera journalist for MTV. From 2003 to 2005 I attended the Fine Arts program at the Sandberg Institute in Amsterdam, the Master of the Rietveld Academy, focussing on video, installation and performance, and graduated in 2007. I have always stuck to time based arts: mostly video (installations), sometimes performance and audio installations. The dimension of time to be experienced is an important part of the audience being able to immerse themselves.
Are there artists, filmmakers, or traditions outside of art you feel in dialogue with here?
ST: Yes, I feel very related to the body of work of the Belgian artist Francis Alÿs, who lives and works in Mexico City. He blends performance and video - but also painting - to explore anthropology and geopolitics. His work is engaged, critical and political. My work consists of videos, photographs and installations informed by my travels and my background as a historian and television director. My art works evolve from researching local circumstances and observing situations.
His series 'Children's Games' document the ingenuity of youth play across diverse social and conflict-ridden landscapes in the world. The films were exhibited at the 59th Venice Biennale, as well as at EYE Filmmuseum in Amsterdam. There I had the opportunity to meet the artist and speaking about 'Street Vendors: Medellín, Tirana, Johannesburg, Yogyakarta', a cross-cultural documentation just like 'Children's Games'.
Some people use "experimental" to mean formally unconventional, others to mean something closer to research or inquiry. Which is closer to how you're using video here?
ST: Often I realise multichannel video installations: in that way the form of the work is an experimental one, although it is less and less unconventional these days. Since 2005 until now I realised two to eight channel video installations. Editing them is like doing mathematics, it is focusing on variuos screens and sounds at a time, and specific frames, at the flow of the whole. Research and inquiry though are also definitely part of my artistic practice since most of my work is documentary based.
What would you like visitors to experience when spending time with your work?
ST: I hope my immersive videos - and installations - enchant, amaze, immerse the audiences. As a creator, I also like to be present at exhibitions, screenings and presentations. Meeting the audience, speaking about the context of the work and its origins, and sparking thought is an important part of my work. Audiences in the West get to think about their privileges for example.
What has the support from FluxusMuseum made possible, for this piece specifically or for your practice more broadly?
ST: After having had funding from Mondriaan Fonds and Marinus Plantema Foundation to realize the performance 'Parade' in 2025 - which footage is part of 'Keliling' - I was looking for financial support to realise 'Keliling' in the beginning of 2026. The support from FluxusMuseum was the best timing: with their budget I had the freedom to hire people to help with editing, color grading and sound mixing. Next to that I was delighted to hear the work was commissioned by the Museum and became one of the finalists for the FluxusMuseum Prize for Experimental Video 2026. The external validation of being nominated is boosting my practice. Efcharisto!
What else are you working on at the moment?
ST: After visiting the FluxusMuseum at Paros in Greece in July 2026 I will send in the video installation 'Keliling' to International Film Festival Rotterdam 2027 for the Premiere in the Netherlands. There I would like to present a version with 5.1 surround sound. This version I also aim to exhibit in Yogyakarta, Indonesia. With the local producers of 'Parade' and my contacts there we will find a suitable exhibition space.
Next to launching 'Keliling' I am exhibiting existing work in various shows in the netherlands and editing a two channel installation together with performance artist Lisette Ros in Amsterdam. In my studio at Zeeburgerdijk Artists' Studios in Amsetrdam I also run project space 30m3__ and curate interventions, experiments and collaborations with fellow artists. 30m3__ is a display of my art practice focusing on the encounter with the other, co-creation and interaction with public space.
Θα μπορούσατε να περιγράψετε το έργο σας που παρουσιάζεται στο Βραβείο και πώς εντάσσεται στην ευρύτερη πρακτική σας;
ST: Το «Keliling (Around)» είναι μια βιντεοεγκατάσταση τριών καναλιών για το φαινόμενο του πλανόδιου εμπορίου φαγητού και ποτών στη Γιογκιακάρτα, πόλη της Ιάβας στην Ινδονησία. Για να ξεχωρίζουν καθώς γυρίζουν με τα καροτσάκια τους, οι πωλητές αυτοί παράγουν ρυθμικούς ήχους με απλά «όργανα»: κουτάλι σε ποτήρι, ξύλο σε μπαμπού, τον ήχο του ατμού, ένα mp3 κ.λπ. Οι ήχοι είναι κώδικες. Οι κάτοικοι γνωρίζουν τις διαφορετικές σημασίες των ήχων: κάθε είδος φαγητού ή ποτού έχει τον δικό του ήχο. Όταν βρέθηκα για πρώτη φορά στη Γιογκιακάρτα, το 2011, με γοήτευσε αυτό το φαινόμενο, που φαινόταν να είναι χαρακτηριστικό των πωλητών της Ιάβας.
Η βιντεοεγκατάσταση συνδυάζει υλικό από το 2012 έως το 2025 με υλικό από την περφόρμανς «Parade», με τη συμμετοχή 13 πλανόδιων μικροπωλητών (pedagang keliling). Η περφόρμανς πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2025 στο νότιο τμήμα της Γιογκιακάρτα. Οι πωλητές έπαιξαν μια μουσική σύνθεση —που θυμίζει την ινδονησιακή μουσική γκαμελάν και την οποία έγραψα μαζί με την ολλανδο-ινδονήσια συνθέτρια Sinta Wullur— περπατώντας σε μερικούς δρόμους με τα καροτσάκια τους (gerobak).
Στις ταινίες, στις εγκαταστάσεις και στη φωτογραφία μου εστιάζω στην ομορφιά της εφευρετικότητας και στους μικρούς επιχειρηματίες, ιδίως έξω από τον δυτικό κόσμο. Στη δουλειά μου θεματοποιώ την ανθρώπινη ικανότητα να παίρνει κανείς με εφευρετικότητα τον έλεγχο του αστικού περιβάλλοντος. Το σύνολο του έργου μου διαβάζεται ως μια οπτική συνηγορία υπέρ ενός κόσμου όπου η ζωή αναπτύσσεται οργανικά, και αποτελεί ένα σχόλιο για την υπερρυθμισμένη Δύση. Έχω μεταφέρει το θέμα της μικροοικονομίας σε μια σειρά έργων. Το πιο εκτενές πρότζεκτ είναι η βιντεοεγκατάσταση τεσσάρων καναλιών «Street Vendors: Medellín, Tirana, Johannesburg, Yogyakarta» (2018), που ξεκίνησε στη Γιογκιακάρτα, όπου ζω και εργάζομαι ένα μέρος του χρόνου από το 2011.
Ποια είναι η σχέση σας με την κινούμενη εικόνα ως μέσο· πότε μπήκε στην πρακτική σας και τι σας επιτρέπει να κάνετε που δεν το επιτρέπουν άλλα μέσα;
ST: Αφού δούλεψα με τη φωτογραφία, στράφηκα στο βίντεο το 1997 και εργάστηκα σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές, στη σκηνοθεσία, την έρευνα, την κάμερα, τον ήχο και το μοντάζ. Δούλεψα επίσης ως εικονολήπτρια-δημοσιογράφος για το MTV. Από το 2003 έως το 2005 φοίτησα στο πρόγραμμα Καλών Τεχνών του Sandberg Institute στο Άμστερνταμ, το μεταπτυχιακό της Rietveld Academy, με έμφαση στο βίντεο, την εγκατάσταση και την περφόρμανς, και αποφοίτησα το 2007. Έμεινα πάντα πιστή στις τέχνες του χρόνου: κυρίως βίντεο (εγκαταστάσεις), κάποιες φορές περφόρμανς και ηχητικές εγκαταστάσεις. Η διάσταση του χρόνου, όπως τη βιώνει κανείς, είναι σημαντικό μέρος του να μπορεί το κοινό να βυθιστεί στο έργο.
Υπάρχουν καλλιτέχνες, κινηματογραφιστές ή παραδόσεις έξω από την τέχνη με τους οποίους νιώθετε ότι βρίσκεστε σε διάλογο εδώ;
ST: Ναι, νιώθω πολύ κοντά στο έργο του Βέλγου καλλιτέχνη Francis Alÿs, που ζει και εργάζεται στην Πόλη του Μεξικού. Συνδυάζει την περφόρμανς και το βίντεο —αλλά και τη ζωγραφική— για να διερευνήσει την ανθρωπολογία και τη γεωπολιτική. Η δουλειά του είναι στρατευμένη, κριτική και πολιτική. Η δική μου δουλειά αποτελείται από βίντεο, φωτογραφίες και εγκαταστάσεις που τροφοδοτούνται από τα ταξίδια μου και από το υπόβαθρό μου ως ιστορικού και τηλεοπτικής σκηνοθέτιδας. Τα έργα μου αναπτύσσονται μέσα από την έρευνα των τοπικών συνθηκών και την παρατήρηση καταστάσεων.
Η σειρά του «Children's Games» καταγράφει την εφευρετικότητα του παιδικού παιχνιδιού σε ποικίλα κοινωνικά τοπία και σε τοπία συγκρούσεων ανά τον κόσμο. Οι ταινίες παρουσιάστηκαν στην 59η Μπιενάλε της Βενετίας, καθώς και στο EYE Filmmuseum στο Άμστερνταμ. Εκεί είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον καλλιτέχνη και να μιλήσουμε για το «Street Vendors: Medellín, Tirana, Johannesburg, Yogyakarta», μια διαπολιτισμική καταγραφή όπως ακριβώς και το «Children's Games».
Κάποιοι χρησιμοποιούν τον όρο «πειραματικό» για να δηλώσουν κάτι μορφικά αντισυμβατικό, άλλοι για κάτι πιο κοντά στην έρευνα ή τη διερεύνηση. Ποιο από τα δύο βρίσκεται πιο κοντά στον τρόπο που χρησιμοποιείτε εδώ το βίντεο;
ST: Συχνά δημιουργώ πολυκαναλικές βιντεοεγκαταστάσεις· με αυτή την έννοια η μορφή του έργου είναι πειραματική, αν και σήμερα είναι όλο και λιγότερο αντισυμβατική. Από το 2005 μέχρι σήμερα έχω δημιουργήσει βιντεοεγκαταστάσεις από δύο έως οκτώ καναλιών. Το μοντάζ τους μοιάζει με μαθηματικά: σημαίνει να εστιάζεις ταυτόχρονα σε πολλές οθόνες και ήχους, και σε συγκεκριμένα καρέ, μέσα στη ροή του συνόλου. Η έρευνα και η διερεύνηση, ωστόσο, αποτελούν σίγουρα κι αυτές μέρος της καλλιτεχνικής μου πρακτικής, αφού το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς μου έχει ντοκιμαντερίστικη βάση.
Τι θα θέλατε να βιώσουν οι επισκέπτες όταν περνούν χρόνο με το έργο σας;
ST: Ελπίζω τα καθηλωτικά μου βίντεο —και οι εγκαταστάσεις— να μαγεύουν, να εκπλήσσουν και να απορροφούν το κοινό. Ως δημιουργός, μου αρέσει επίσης να είμαι παρούσα σε εκθέσεις, προβολές και παρουσιάσεις. Η συνάντηση με το κοινό, η συζήτηση για το πλαίσιο του έργου και την προέλευσή του, και το να προκαλώ σκέψη αποτελούν σημαντικό μέρος της δουλειάς μου. Το κοινό στη Δύση, για παράδειγμα, καλείται να σκεφτεί τα προνόμιά του.
Τι κατέστησε δυνατό η υποστήριξη του FluxusMuseum, ειδικά για αυτό το έργο ή για την πρακτική σας γενικότερα;
ST: Αφού έλαβα χρηματοδότηση από το Mondriaan Fonds και το Marinus Plantema Foundation για να πραγματοποιήσω την περφόρμανς «Parade» το 2025 —υλικό της οποίας αποτελεί μέρος του «Keliling»— αναζητούσα οικονομική στήριξη για να υλοποιήσω το «Keliling» στις αρχές του 2026. Η υποστήριξη του FluxusMuseum ήρθε την καλύτερη δυνατή στιγμή: με τον προϋπολογισμό της είχα την ελευθερία να προσλάβω ανθρώπους για να με βοηθήσουν στο μοντάζ, τη χρωματική διόρθωση και τη μίξη ήχου. Επιπλέον, χάρηκα πολύ όταν έμαθα ότι το έργο ήταν ανάθεση του Μουσείου και ότι πέρασε στην τελική επιλογή του Βραβείου Πειραματικού Βίντεο 2026 του FluxusMuseum. Η εξωτερική αναγνώριση που φέρνει η υποψηφιότητα δίνει ώθηση στην πρακτική μου. Ευχαριστώ!
Με τι άλλο ασχολείστε αυτή την περίοδο;
ST: Μετά την επίσκεψή μου στο FluxusMuseum στην Πάρο, στην Ελλάδα, τον Ιούλιο του 2026, θα υποβάλω τη βιντεοεγκατάσταση «Keliling» στο International Film Festival Rotterdam 2027 για την πρεμιέρα της στην Ολλανδία. Εκεί θα ήθελα να παρουσιάσω μια εκδοχή με ήχο surround 5.1. Αυτή την εκδοχή σκοπεύω επίσης να την εκθέσω στη Γιογκιακάρτα της Ινδονησίας. Μαζί με τους τοπικούς παραγωγούς της «Parade» και τις επαφές μου εκεί θα βρούμε έναν κατάλληλο εκθεσιακό χώρο.
Παράλληλα με την παρουσίαση του «Keliling», εκθέτω υπάρχοντα έργα σε διάφορες εκθέσεις στην Ολλανδία και κάνω το μοντάζ μιας εγκατάστασης δύο καναλιών μαζί με την περφόρμερ Lisette Ros στο Άμστερνταμ. Στο εργαστήριό μου στα Zeeburgerdijk Artists' Studios στο Άμστερνταμ διευθύνω επίσης τον εκθεσιακό χώρο 30m3__ και επιμελούμαι παρεμβάσεις, πειράματα και συνεργασίες με άλλους καλλιτέχνες. Ο 30m3__ είναι μια προθήκη της καλλιτεχνικής μου πρακτικής, με έμφαση στη συνάντηση με τον άλλον, στη συνδημιουργία και στην αλληλεπίδραση με τον δημόσιο χώρο.
Su Tomesen concentrates on the inexhaustible potential of everyday materials, ingenuity in public space and informal economies.
Η Su Tomesen επικεντρώνεται στις ανεξάντλητες δυνατότητες των καθημερινών υλικών, στην εφευρετικότητα στον δημόσιο χώρο και στις άτυπες οικονομίες.
