← Features← Άρθρα · Prize for Experimental Video 2026 · In conversationΒραβείο Πειραματικού Βίντεο 2026 · Σε συζήτηση
In conversation withΣε συζήτηση με
Sergey Shabohin
“I approach the slit as a queer strategy: a productive space between stable categories, where meanings shift, identities become unstable.”
“Προσεγγίζω τη σχισμή ως queer στρατηγική: έναν γόνιμο χώρο ανάμεσα σε σταθερές κατηγορίες, όπου τα νοήματα μετατοπίζονται, οι ταυτότητες γίνονται ασταθείς.”
In its third year, the FluxusMuseum Prize for Experimental Video gathered eleven artists and collectives from a field of over 600 international applications, works chosen for their resistance to easy categorisation, their originality, visual rigour, and an uncompromising approach to the form. Installed across the old marble factory by Parikia’s yacht harbour, the exhibition ran until the end of September 2026, with the prize winners announced in mid-September. Ahead of the announcement, we caught up with each of the eleven shortlisted artists and collectives.
Στην τρίτη του χρονιά, το Βραβείο Πειραματικού Βίντεο του FluxusMuseum συγκέντρωσε έντεκα καλλιτέχνες και καλλιτεχνικά σχήματα, επιλεγμένους ανάμεσα σε περισσότερες από 600 διεθνείς αιτήσεις — έργα που ξεχώρισαν επειδή αντιστέκονται στις εύκολες κατηγοριοποιήσεις, για την πρωτοτυπία τους, την οπτική τους αυστηρότητα και την ασυμβίβαστη προσέγγισή τους στο μέσο. Εγκατεστημένη στους χώρους του παλιού Εργοστασίου Μαρμάρου, στο λιμάνι σκαφών της Παροικιάς, η έκθεση διήρκεσε έως το τέλος Σεπτεμβρίου 2026, ενώ οι νικητές ανακοινώθηκαν στα μέσα Σεπτεμβρίου. Ενόψει της ανακοίνωσης, συνομιλήσαμε με καθέναν από τους έντεκα καλλιτέχνες και τα σχήματα της βραχείας λίστας.
Among this year's shortlisted artists is Sergey Shabohin, whose ongoing research project Atlas of Tectonic Landscapes traces how violence, displacement, memory, and historical transformation become visible through image, montage, and archive.
Ανάμεσα στους φετινούς καλλιτέχνες της βραχείας λίστας είναι ο Sergey Shabohin, του οποίου το εν εξελίξει ερευνητικό πρότζεκτ Atlas of Tectonic Landscapes ανιχνεύει πώς η βία, ο εκτοπισμός, η μνήμη και ο ιστορικός μετασχηματισμός γίνονται ορατά μέσα από την εικόνα, το μοντάζ και το αρχείο.
Could you describe your work featuring in the Prize, and how it sits in relation to your practice more broadly?
SS: Asymmetric Glossary is one of the central works within my ongoing research project Atlas of Tectonic Landscapes, which I have been developing since 2020 in response to the Belarusian Revolution, Russia's full-scale war against Ukraine, and the profound geopolitical ruptures that continue to reshape Eastern Europe. My research explores the tectonic structures through which violence, displacement, memory, desire, and historical transformation become visible. Today, this project forms the core of my artistic practice.
The work takes the form of a visual glossary composed of 288 carefully constructed image pairs. Each pair explores the tension between resemblance and difference, attraction and repulsion, continuity and rupture. The slit separating the images becomes the organising principle of the entire work. I approach the slit as a queer strategy: a productive space between stable categories, where meanings shift, identities become unstable, and seemingly incompatible realities enter into dialogue. It is a method of expansion, infiltration, and transformation.
The video moves through a wide range of imagery: geological faults, volcanoes, caves, shelters, scientific diagrams, optical devices, monuments, queer archives, bodies, military infrastructure, destroyed cities, political violence, acts of resistance, and my own artworks. Together, these materials form a dense conceptual structure in which every collision generates new meaning. The glossary demonstrates how the logic of the slit expands across multiple scales, from natural processes to architecture, from intimacy to war, from memory to counter-monumental practices, and from personal experience to collective history.
The title Asymmetric Glossary refers to the fundamental principle of the work. Each image pair initially appears almost symmetrical, yet an irreducible difference always remains between the two. For me, asymmetry is a productive condition that resists fixed narratives and stable identities. This is why I consider Asymmetric Glossary a programmatic work: it most fully articulates the methodology that defines my current practice: a counter-monumental queer strategy, working with the archive as a system of knowledge production, constructing visual glossaries, and using video editing, sound, and rhythm as tools of theoretical inquiry that transform the image into a mode of research and montage into a method of producing new concepts.
What is your relationship to the moving image as a medium; when did it enter your practice, and what does it let you do that other mediums don't?
SS: Moving image has never been simply one medium among others for me; it is a way of thinking. For many years I have been deeply engaged with cinema as a researcher and curator, I run a film club, make theatre projects, produce my own videos, and continuously reflect on the language of cinema. As a result, video entered my artistic practice quite organically, becoming the space where image, montage, sound, rhythm, text, and duration can operate together.
Video became increasingly important as my research shifted towards archives, memory, political violence, and systems of power. My practice is deeply rooted in specific historical, political, and spatial contexts, and moving image allows me to weave together documentary material, fictional structures, visual metaphors, sound, and atmosphere into a single conceptual framework. It offers a temporal dimension that enables meaning to unfold through duration, rhythm, and accumulation.
Montage is particularly important to me. I understand it not simply as an editing technique but as a method of producing knowledge. By placing images, sounds, and temporal intervals into carefully constructed relationships, montage generates meanings that cannot exist within a single image. Many of my video works therefore function as visual glossaries, where the sequence itself becomes a form of research rather than illustration.
Gallery-based video also differs fundamentally from cinema in the way it is experienced. The viewer can enter the work at any moment, so every fragment must function as an entry point while simultaneously contributing to a continuous conceptual flow. This creates a different kind of dramaturgy, one based less on narrative progression than on rhythm, repetition, density, and the gradual accumulation of associations. Asymmetric Glossary represents the most concentrated expression of this approach, where a relentless stream of images and an immersive sound composition produce an almost ritualistic experience, allowing meaning to emerge through collision, resonance, and repetition rather than through conventional storytelling.
Are there artists, filmmakers, or traditions outside of art you feel in dialogue with here?
SS: This work enters into dialogue with the tradition of politically engaged art, Situationism, and institutional critique, particularly the methodology of Hans Haacke, where the analysis of images and systems of organisation reveals the mechanisms of power, ideology, and the production of historical memory.
Another important genealogy for me is Fluxus and conceptual art of the 1960s and 1970s, with their use of the archive, the score, the instruction, the glossary, and systems of classification as artistic forms in their own right. This is also reflected in the deliberately monochrome visual language of Asymmetric Glossary, which draws on the aesthetics of encyclopaedias, scientific atlases, printed graphics, and archival documents. I also feel a strong affinity with Aby Warburg's methodology, where the juxtaposition of images becomes a mode of thinking and a way of producing knowledge.
These historical references intersect with Sergei Eisenstein's theory of montage and the visual culture of a later period: the rhythm of techno music, music videos of the 1990s and early 2000s, early computer graphics, internet art, and the accelerated perception of the digital age. I am interested in bringing these different temporalities and visual languages together within a single, densely structured visual system.
Some people use "experimental" to mean formally unconventional, others to mean something closer to research or inquiry. Which is closer to how you're using video here?
SS: I position myself somewhere between these two definitions. Research forms the foundation of my practice, yet research alone does not make a work experimental. Likewise, formal innovation has never been an end in itself for me. Contemporary art has already developed an extensive range of artistic languages, so I am more interested in identifying the one capable of addressing a particular question.
For me, experimentation begins when existing artistic tools prove insufficient and it becomes necessary to develop a new method. Asymmetric Glossary emerged precisely from this need. The work became an attempt to bring together the ideas, images, and principles that had gradually taken shape throughout my practice over the past several years. Every image, every pair, the rhythm, the sound, and the montage were carefully composed as elements of a single conceptual structure.
This is why I consider Asymmetric Glossary an experimental work. Through it, I developed a form that simultaneously systematises my artistic research and functions as an independent mode of inquiry in its own right. The video does not simply communicate ideas; it generates them. It transforms the glossary into a living system in which montage, rhythm, sound, and the collision of images become tools of thought, opening connections that could not be articulated through any other medium.
What would you like visitors to experience when spending time with your work?
SS: I would like the work to continue unfolding after the viewer has left the exhibition.
At first, it operates on an almost physiological level. The rhythm, sound composition, and high density of rapidly changing images create a state of intense concentration, almost trance-like. Contemporary viewers are accustomed to processing vast amounts of visual information in a very short time, and I wanted to use this ability by transforming it from a mechanism of rapid consumption into a tool for attentive observation.
Then another level of perception begins. I hope the viewer continues to notice ruptures, similarities, differences, and unexpected connections beyond the work itself. If, after experiencing the piece, someone becomes more attentive to the ways war and everyday life, memory and politics, personal experience and collective history intersect, and begins to recognise these relationships in the world around them, then the work continues to live and fulfil its purpose.
What has the support from FluxusMuseum made possible, for this piece specifically or for your practice more broadly?
SS: What I value most about participating in FluxusMuseum is that the work has been encountered within the very intellectual context from which it emerged. Asymmetric Glossary grew out of a long-standing engagement with Fluxus, conceptual art, archival practices, and experimental modes of knowledge production. For this reason, I see this exhibition not as an isolated opportunity but as a continuation of an ongoing dialogue. It also feels especially meaningful that this dialogue is taking place in Greece. The work contains references to ancient mythology and archetypal imagery, so this geographical and cultural context has unexpectedly become another layer of its interpretation.
Over the past few years, moving image has become an increasingly central part of my practice, and it is important to me that this aspect of my work has received institutional support from FluxusMuseum. I see this not as the conclusion of a project but as the beginning of a longer professional dialogue. I am particularly interested to see how this conversation might continue to develop together with FluxusMuseum.
What else are you working on at the moment?
SS: At the moment, I am primarily focused on a new theatre project, Glossary of Sirens, a solo performance that directly continues the ideas developed in Asymmetric Glossary. It is based on the testimony of a former Belarusian political prisoner reflecting on the protests, more than two years of imprisonment, and the attempt to reclaim his own voice. The glossary becomes the dramaturgical principle of the performance: throughout the piece, the actor's presence on stage is accompanied by a continuous flow of archival images, documents, concepts, and visual fragments, transforming the performance into a kind of hypertext. The premiere is scheduled for the end of this year.
Alongside this, I am developing several film scripts and continuing to expand my long-term cycles of work. I prefer to think in terms of interconnected cycles, where each work becomes part of a broader field of inquiry. I respond acutely to contemporary realities, different forms of injustice, and historical upheavals, constantly searching for the most precise artistic language through which to engage with them. Sometimes that language is video, sometimes theatre, publishing, exhibitions, research projects, or the work of my studio, online platform, and foundation.
Together, these activities form a single field of my present and future practice, allowing me to investigate memory, archives, human experience, and different forms of resistance through multiple artistic formats.
Θα μπορούσατε να περιγράψετε το έργο σας που συμμετέχει στο Βραβείο και πώς εντάσσεται στην ευρύτερη πρακτική σας;
SS: Το Asymmetric Glossary είναι ένα από τα κεντρικά έργα του εν εξελίξει ερευνητικού μου πρότζεκτ Atlas of Tectonic Landscapes, το οποίο αναπτύσσω από το 2020 ως απάντηση στη Λευκορωσική Επανάσταση, στον πόλεμο πλήρους κλίμακας της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας και στις βαθιές γεωπολιτικές ρήξεις που εξακολουθούν να αναδιαμορφώνουν την Ανατολική Ευρώπη. Η έρευνά μου εξερευνά τις τεκτονικές δομές μέσα από τις οποίες η βία, ο εκτοπισμός, η μνήμη, η επιθυμία και ο ιστορικός μετασχηματισμός γίνονται ορατά. Σήμερα, αυτό το πρότζεκτ αποτελεί τον πυρήνα της καλλιτεχνικής μου πρακτικής.
Το έργο παίρνει τη μορφή ενός οπτικού γλωσσαρίου που αποτελείται από 288 προσεκτικά συντεθειμένα ζεύγη εικόνων. Κάθε ζεύγος διερευνά την ένταση ανάμεσα στην ομοιότητα και τη διαφορά, την έλξη και την απώθηση, τη συνέχεια και τη ρήξη. Η σχισμή που χωρίζει τις εικόνες γίνεται η οργανωτική αρχή ολόκληρου του έργου. Προσεγγίζω τη σχισμή ως queer στρατηγική: έναν γόνιμο χώρο ανάμεσα σε σταθερές κατηγορίες, όπου τα νοήματα μετατοπίζονται, οι ταυτότητες γίνονται ασταθείς και πραγματικότητες φαινομενικά ασύμβατες μπαίνουν σε διάλογο. Είναι μια μέθοδος διεύρυνσης, διείσδυσης και μετασχηματισμού.
Το βίντεο διατρέχει ένα ευρύ φάσμα εικόνων: γεωλογικά ρήγματα, ηφαίστεια, σπήλαια, καταφύγια, επιστημονικά διαγράμματα, οπτικές συσκευές, μνημεία, queer αρχεία, σώματα, στρατιωτικές υποδομές, κατεστραμμένες πόλεις, πολιτική βία, πράξεις αντίστασης, αλλά και δικά μου έργα. Όλα μαζί, αυτά τα υλικά σχηματίζουν μια πυκνή εννοιολογική δομή στην οποία κάθε σύγκρουση γεννά νέο νόημα. Το γλωσσάριο δείχνει πώς η λογική της σχισμής απλώνεται σε πολλαπλές κλίμακες: από τις φυσικές διεργασίες στην αρχιτεκτονική, από την οικειότητα στον πόλεμο, από τη μνήμη στις αντι-μνημειακές πρακτικές και από την προσωπική εμπειρία στη συλλογική ιστορία.
Ο τίτλος Asymmetric Glossary παραπέμπει στη θεμελιώδη αρχή του έργου. Κάθε ζεύγος εικόνων μοιάζει αρχικά σχεδόν συμμετρικό, όμως ανάμεσα στις δύο παραμένει πάντα μια αναπόφευκτη διαφορά. Για μένα, η ασυμμετρία είναι μια γόνιμη συνθήκη που αντιστέκεται στις παγιωμένες αφηγήσεις και τις σταθερές ταυτότητες. Γι’ αυτό θεωρώ το Asymmetric Glossary προγραμματικό έργο: διατυπώνει πληρέστερα από κάθε άλλο τη μεθοδολογία που ορίζει τη σημερινή μου πρακτική: μια αντι-μνημειακή queer στρατηγική, τη δουλειά με το αρχείο ως σύστημα παραγωγής γνώσης, την κατασκευή οπτικών γλωσσαρίων και τη χρήση του μοντάζ, του ήχου και του ρυθμού ως εργαλείων θεωρητικής διερεύνησης, που μετατρέπουν την εικόνα σε τρόπο έρευνας και το μοντάζ σε μέθοδο παραγωγής νέων εννοιών.
Ποια είναι η σχέση σας με την κινούμενη εικόνα ως μέσο; Πότε μπήκε στην πρακτική σας και τι σας επιτρέπει να κάνετε που δεν σας επιτρέπουν άλλα μέσα;
SS: Η κινούμενη εικόνα δεν υπήρξε ποτέ για μένα απλώς ένα μέσο ανάμεσα σε άλλα· είναι τρόπος σκέψης. Επί πολλά χρόνια ασχολούμαι εντατικά με τον κινηματογράφο ως ερευνητής και επιμελητής: διευθύνω μια κινηματογραφική λέσχη, κάνω θεατρικά πρότζεκτ, φτιάχνω τα δικά μου βίντεο και στοχάζομαι διαρκώς πάνω στη γλώσσα του κινηματογράφου. Έτσι, το βίντεο μπήκε στην καλλιτεχνική μου πρακτική αρκετά οργανικά, και έγινε ο χώρος όπου η εικόνα, το μοντάζ, ο ήχος, ο ρυθμός, το κείμενο και η διάρκεια μπορούν να λειτουργήσουν μαζί.
Το βίντεο απέκτησε όλο και μεγαλύτερη σημασία καθώς η έρευνά μου στράφηκε προς τα αρχεία, τη μνήμη, την πολιτική βία και τα συστήματα εξουσίας. Η πρακτική μου είναι βαθιά ριζωμένη σε συγκεκριμένα ιστορικά, πολιτικά και χωρικά πλαίσια, και η κινούμενη εικόνα μού επιτρέπει να υφάνω μαζί υλικό τεκμηρίωσης, μυθοπλαστικές δομές, οπτικές μεταφορές, ήχο και ατμόσφαιρα σε ένα ενιαίο εννοιολογικό πλαίσιο. Προσφέρει μια χρονική διάσταση που αφήνει το νόημα να ξεδιπλωθεί μέσα από τη διάρκεια, τον ρυθμό και τη συσσώρευση.
Το μοντάζ είναι ιδιαίτερα σημαντικό για μένα. Δεν το αντιλαμβάνομαι απλώς ως τεχνική επεξεργασίας αλλά ως μέθοδο παραγωγής γνώσης. Τοποθετώντας εικόνες, ήχους και χρονικά διαστήματα σε προσεκτικά δομημένες σχέσεις, το μοντάζ γεννά νοήματα που δεν μπορούν να υπάρξουν μέσα σε μία μόνο εικόνα. Γι’ αυτό πολλά από τα βίντεό μου λειτουργούν ως οπτικά γλωσσάρια, όπου η ίδια η αλληλουχία γίνεται μορφή έρευνας και όχι εικονογράφησης.
Το βίντεο της γκαλερί διαφέρει επίσης ριζικά από τον κινηματογράφο ως προς τον τρόπο που βιώνεται. Ο θεατής μπορεί να μπει στο έργο οποιαδήποτε στιγμή, οπότε κάθε θραύσμα πρέπει να λειτουργεί ως σημείο εισόδου και ταυτόχρονα να συμβάλλει σε μια συνεχή εννοιολογική ροή. Αυτό δημιουργεί ένα διαφορετικό είδος δραματουργίας, που στηρίζεται λιγότερο στην αφηγηματική εξέλιξη και περισσότερο στον ρυθμό, την επανάληψη, την πυκνότητα και τη σταδιακή συσσώρευση συνειρμών. Το Asymmetric Glossary είναι η πιο συμπυκνωμένη έκφραση αυτής της προσέγγισης: μια αδιάκοπη ροή εικόνων και μια καθηλωτική ηχητική σύνθεση παράγουν μια σχεδόν τελετουργική εμπειρία, αφήνοντας το νόημα να αναδυθεί μέσα από τη σύγκρουση, την αντήχηση και την επανάληψη και όχι μέσα από τη συμβατική αφήγηση.
Υπάρχουν καλλιτέχνες, κινηματογραφιστές ή παραδόσεις έξω από την τέχνη με τους οποίους νιώθετε ότι βρίσκεστε σε διάλογο εδώ;
SS: Το έργο συνομιλεί με την παράδοση της πολιτικά στρατευμένης τέχνης, του Καταστασιακού κινήματος και της θεσμικής κριτικής, ιδίως με τη μεθοδολογία του Hans Haacke, όπου η ανάλυση των εικόνων και των συστημάτων οργάνωσης αποκαλύπτει τους μηχανισμούς της εξουσίας, της ιδεολογίας και της παραγωγής ιστορικής μνήμης.
Μια άλλη σημαντική γενεαλογία για μένα είναι το Fluxus και η εννοιολογική τέχνη των δεκαετιών του 1960 και του 1970, με τη χρήση του αρχείου, της παρτιτούρας, της οδηγίας, του γλωσσαρίου και των συστημάτων ταξινόμησης ως αυτόνομων καλλιτεχνικών μορφών. Αυτό αντανακλάται και στη σκόπιμα μονόχρωμη οπτική γλώσσα του Asymmetric Glossary, που αντλεί από την αισθητική των εγκυκλοπαιδειών, των επιστημονικών άτλαντων, της έντυπης γραφιστικής και των αρχειακών τεκμηρίων. Νιώθω επίσης ισχυρή συγγένεια με τη μεθοδολογία του Aby Warburg, όπου η παράθεση εικόνων γίνεται τρόπος σκέψης και τρόπος παραγωγής γνώσης.
Αυτές οι ιστορικές αναφορές διασταυρώνονται με τη θεωρία του μοντάζ του Sergei Eisenstein και με την οπτική κουλτούρα μιας μεταγενέστερης περιόδου: τον ρυθμό της techno, τα μουσικά βίντεο της δεκαετίας του 1990 και των αρχών της δεκαετίας του 2000, τα πρώιμα γραφικά υπολογιστή, την τέχνη του διαδικτύου και την επιταχυμένη αντίληψη της ψηφιακής εποχής. Με ενδιαφέρει να φέρω αυτές τις διαφορετικές χρονικότητες και οπτικές γλώσσες μαζί, μέσα σε ένα ενιαίο, πυκνά δομημένο οπτικό σύστημα.
Κάποιοι χρησιμοποιούν τον όρο «πειραματικό» με την έννοια του μορφικά αντισυμβατικού, άλλοι με μια έννοια πιο κοντά στην έρευνα ή τη διερεύνηση. Ποια από τις δύο είναι πιο κοντά στον τρόπο που χρησιμοποιείτε εδώ το βίντεο;
SS: Τοποθετώ τον εαυτό μου κάπου ανάμεσα σε αυτούς τους δύο ορισμούς. Η έρευνα αποτελεί το θεμέλιο της πρακτικής μου, όμως η έρευνα από μόνη της δεν κάνει ένα έργο πειραματικό. Αντίστοιχα, η μορφική καινοτομία δεν υπήρξε ποτέ για μένα αυτοσκοπός. Η σύγχρονη τέχνη έχει ήδη αναπτύξει ένα τεράστιο φάσμα καλλιτεχνικών γλωσσών, οπότε με ενδιαφέρει περισσότερο να εντοπίσω εκείνη που μπορεί να αναμετρηθεί με ένα συγκεκριμένο ερώτημα.
Για μένα, ο πειραματισμός αρχίζει όταν τα υπάρχοντα καλλιτεχνικά εργαλεία αποδεικνύονται ανεπαρκή και γίνεται αναγκαίο να αναπτυχθεί μια νέα μέθοδος. Το Asymmetric Glossary γεννήθηκε ακριβώς από αυτή την ανάγκη. Το έργο έγινε μια απόπειρα να συγκεντρωθούν οι ιδέες, οι εικόνες και οι αρχές που είχαν σταδιακά διαμορφωθεί στην πρακτική μου τα τελευταία χρόνια. Κάθε εικόνα, κάθε ζεύγος, ο ρυθμός, ο ήχος και το μοντάζ συντέθηκαν προσεκτικά ως στοιχεία μιας ενιαίας εννοιολογικής δομής.
Γι’ αυτό θεωρώ το Asymmetric Glossary πειραματικό έργο. Μέσα από αυτό ανέπτυξα μια μορφή που ταυτόχρονα συστηματοποιεί την καλλιτεχνική μου έρευνα και λειτουργεί η ίδια ως αυτόνομος τρόπος διερεύνησης. Το βίντεο δεν επικοινωνεί απλώς ιδέες· τις παράγει. Μετατρέπει το γλωσσάριο σε ένα ζωντανό σύστημα στο οποίο το μοντάζ, ο ρυθμός, ο ήχος και η σύγκρουση των εικόνων γίνονται εργαλεία σκέψης, ανοίγοντας συνδέσεις που δεν θα μπορούσαν να διατυπωθούν με κανένα άλλο μέσο.
Τι θα θέλατε να βιώσουν οι επισκέπτες καθώς περνούν χρόνο με το έργο σας;
SS: Θα ήθελα το έργο να συνεχίζει να ξεδιπλώνεται αφού ο θεατής έχει φύγει από την έκθεση.
Αρχικά, λειτουργεί σε ένα σχεδόν φυσιολογικό επίπεδο. Ο ρυθμός, η ηχητική σύνθεση και η μεγάλη πυκνότητα των εικόνων που εναλλάσσονται γρήγορα δημιουργούν μια κατάσταση έντονης συγκέντρωσης, σχεδόν έκστασης. Οι σημερινοί θεατές είναι συνηθισμένοι να επεξεργάζονται τεράστιους όγκους οπτικής πληροφορίας σε πολύ σύντομο χρόνο, και ήθελα να αξιοποιήσω αυτή την ικανότητα, μετατρέποντάς την από μηχανισμό γρήγορης κατανάλωσης σε εργαλείο προσεκτικής παρατήρησης.
Έπειτα αρχίζει ένα άλλο επίπεδο αντίληψης. Ελπίζω ο θεατής να συνεχίσει να παρατηρεί ρήξεις, ομοιότητες, διαφορές και απρόσμενες συνδέσεις και πέρα από το ίδιο το έργο. Αν, αφού βιώσει το έργο, κάποιος γίνει πιο προσεκτικός στους τρόπους με τους οποίους διασταυρώνονται ο πόλεμος και η καθημερινή ζωή, η μνήμη και η πολιτική, η προσωπική εμπειρία και η συλλογική ιστορία, και αρχίσει να αναγνωρίζει αυτές τις σχέσεις στον κόσμο γύρω του, τότε το έργο συνεχίζει να ζει και να εκπληρώνει τον σκοπό του.
Τι έκανε δυνατό η υποστήριξη του FluxusMuseum, για το συγκεκριμένο έργο ή για την πρακτική σας γενικότερα;
SS: Αυτό που εκτιμώ περισσότερο στη συμμετοχή μου στο FluxusMuseum είναι ότι το έργο συνάντησε το κοινό του μέσα στο ίδιο το πνευματικό πλαίσιο από το οποίο προήλθε. Το Asymmetric Glossary γεννήθηκε από μια μακροχρόνια ενασχόληση με το Fluxus, την εννοιολογική τέχνη, τις αρχειακές πρακτικές και τους πειραματικούς τρόπους παραγωγής γνώσης. Γι’ αυτό βλέπω αυτή την έκθεση όχι ως μεμονωμένη ευκαιρία αλλά ως συνέχεια ενός διαλόγου που βρίσκεται σε εξέλιξη. Έχει επίσης ιδιαίτερο νόημα για μένα ότι αυτός ο διάλογος γίνεται στην Ελλάδα. Το έργο περιέχει αναφορές στην αρχαία μυθολογία και σε αρχετυπικές εικόνες, οπότε αυτό το γεωγραφικό και πολιτισμικό πλαίσιο έγινε απρόσμενα ένα ακόμη επίπεδο της ερμηνείας του.
Τα τελευταία χρόνια, η κινούμενη εικόνα έχει γίνει όλο και πιο κεντρικό κομμάτι της πρακτικής μου, και είναι σημαντικό για μένα ότι αυτή η πλευρά της δουλειάς μου έλαβε θεσμική υποστήριξη από το FluxusMuseum. Δεν το βλέπω ως την ολοκλήρωση ενός πρότζεκτ αλλά ως την αρχή ενός μακρύτερου επαγγελματικού διαλόγου. Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα να δω πώς θα μπορούσε να συνεχίσει να εξελίσσεται αυτή η συζήτηση μαζί με το FluxusMuseum.
Με τι άλλο ασχολείστε αυτή την περίοδο;
SS: Αυτή τη στιγμή είμαι κυρίως αφοσιωμένος σε ένα νέο θεατρικό πρότζεκτ, το Glossary of Sirens, μια σόλο παράσταση που συνεχίζει άμεσα τις ιδέες που αναπτύχθηκαν στο Asymmetric Glossary. Βασίζεται στη μαρτυρία ενός πρώην Λευκορώσου πολιτικού κρατούμενου που αναστοχάζεται τις διαδηλώσεις, τα περισσότερα από δύο χρόνια φυλάκισης και την προσπάθεια να ανακτήσει τη δική του φωνή. Το γλωσσάριο γίνεται η δραματουργική αρχή της παράστασης: σε όλη τη διάρκειά της, την παρουσία του ηθοποιού στη σκηνή συνοδεύει μια αδιάκοπη ροή αρχειακών εικόνων, τεκμηρίων, εννοιών και οπτικών θραυσμάτων, που μετατρέπουν την παράσταση σε ένα είδος υπερκειμένου. Η πρεμιέρα έχει προγραμματιστεί για το τέλος της χρονιάς.
Παράλληλα, αναπτύσσω αρκετά κινηματογραφικά σενάρια και συνεχίζω να διευρύνω τους μακροχρόνιους κύκλους έργων μου. Προτιμώ να σκέφτομαι με όρους αλληλένδετων κύκλων, όπου κάθε έργο γίνεται μέρος ενός ευρύτερου πεδίου διερεύνησης. Αντιδρώ έντονα στη σύγχρονη πραγματικότητα, στις διάφορες μορφές αδικίας και στις ιστορικές αναταραχές, αναζητώντας διαρκώς την πιο ακριβή καλλιτεχνική γλώσσα μέσα από την οποία να τις προσεγγίσω. Άλλοτε αυτή η γλώσσα είναι το βίντεο, άλλοτε το θέατρο, οι εκδόσεις, οι εκθέσεις, τα ερευνητικά πρότζεκτ ή η δουλειά του στούντιο, της διαδικτυακής πλατφόρμας και του ιδρύματός μου.
Όλες αυτές οι δραστηριότητες μαζί σχηματίζουν ένα ενιαίο πεδίο της παρούσας και της μελλοντικής μου πρακτικής, επιτρέποντάς μου να διερευνώ τη μνήμη, τα αρχεία, την ανθρώπινη εμπειρία και διαφορετικές μορφές αντίστασης μέσα από πολλαπλές καλλιτεχνικές μορφές.
Sergey Shabohin is an artist, curator, and researcher working between Poland and Germany. His practice combines art, activism, and archiving, focusing on the intersections of visual culture, memory, and queer and post-migration perspectives.
Ο Sergey Shabohin είναι καλλιτέχνης, επιμελητής και ερευνητής που ζει και εργάζεται ανάμεσα στην Πολωνία και τη Γερμανία. Η πρακτική του συνδυάζει την τέχνη, τον ακτιβισμό και την αρχειοθέτηση, εστιάζοντας στις διασταυρώσεις της οπτικής κουλτούρας, της μνήμης και των queer και μετα-μεταναστευτικών οπτικών.
