← Features← Άρθρα · Prize for Experimental Video 2026 · In conversationΒραβείο Πειραματικού Βίντεο 2026 · Σε συζήτηση
In conversation withΣε συζήτηση με
Paul Beaudoin
“The moving image lets memory misbehave in public.”
“Η κινούμενη εικόνα αφήνει τη μνήμη να ατακτεί δημόσια.”

In its third year, the FluxusMuseum Prize for Experimental Video gathered eleven artists and collectives from a field of over 600 international applications, works chosen for their resistance to easy categorisation, their originality, visual rigour, and an uncompromising approach to the form. Installed across the old marble factory by Parikia’s yacht harbour, the exhibition ran until the end of September 2026, with the prize winners announced in mid-September. Ahead of the announcement, we caught up with each of the eleven shortlisted artists and collectives.
Στην τρίτη του χρονιά, το Βραβείο Πειραματικού Βίντεο του FluxusMuseum συγκέντρωσε έντεκα καλλιτέχνες και καλλιτεχνικά σχήματα, επιλεγμένους ανάμεσα σε περισσότερες από 600 διεθνείς αιτήσεις — έργα που ξεχώρισαν επειδή αντιστέκονται στις εύκολες κατηγοριοποιήσεις, για την πρωτοτυπία τους, την οπτική τους αυστηρότητα και την ασυμβίβαστη προσέγγισή τους στο μέσο. Εγκατεστημένη στους χώρους του παλιού Εργοστασίου Μαρμάρου, στο λιμάνι σκαφών της Παροικιάς, η έκθεση διήρκεσε έως το τέλος Σεπτεμβρίου 2026, ενώ οι νικητές ανακοινώθηκαν στα μέσα Σεπτεμβρίου. Ενόψει της ανακοίνωσης, συνομιλήσαμε με καθέναν από τους έντεκα καλλιτέχνες και τα σχήματα της βραχείας λίστας.
Among this year's shortlisted artists is Paul Beaudoin, whose interdisciplinary practice moves between sound, image, text, and duration to work with damaged archives, queer memory, and forms that resist closure.
Ανάμεσα στους φετινούς καλλιτέχνες της βραχείας λίστας είναι ο Paul Beaudoin, του οποίου η διεπιστημονική πρακτική κινείται ανάμεσα στον ήχο, την εικόνα, το κείμενο και τη διάρκεια, δουλεύοντας με φθαρμένα αρχεία, με την queer μνήμη και με μορφές που αντιστέκονται σε κάθε οριστικό κλείσιμο.
Could you describe your work featuring in the Prize, and how it sits in relation to your practice more broadly?
PB: My work in the Prize is Conditional Questioning: Six Visual Conditions, a looping video with sound.
It is built from six visual situations. Images divide, repeat, interrupt one another, and slowly begin to behave like unstable memories. There is no conventional narrative. Instead, the work asks what happens when fragments are placed under pressure and allowed to speak to each other.
That question runs through much of my practice. I work with sound, image, text, and duration, often through damaged archives, queer memory, partial histories, and forms that resist closure. I am interested in what remains perceptible when certainty has broken down.
What is your relationship to the moving image as a medium; when did it enter your practice, and what does it let you do that other mediums don't?
PB: The moving image entered my practice through sound.
I do not really think of video as separate from composing. I think of it as another way of organizing time, attention, silence, repetition, and interruption.
A still image can hold a wound. Sound can make time expand. Video lets both happen together. It allows an image to return changed, or to remain almost the same while our relationship to it shifts.
That is what interests me. The moving image lets memory misbehave in public.
Are there artists, filmmakers, or traditions outside of art you feel in dialogue with here?
PB: I feel close to experimental film, Fluxus, structural video, sound art, and archival practices that treat time as material.
But I am also interested in things outside art: damaged educational films, old instructional media, scientific diagrams, classification systems, computer language, ritual repetition, meditation, and the strange authority of systems that try to explain the world.
Those systems often fail at the human part. They can describe, sort, and preserve, but they do not know how to grieve. That failure is very present in the work.
Some people use "experimental" to mean formally unconventional, others to mean something closer to research or inquiry. Which is closer to how you're using video here?
PB: For me, experimental means inquiry. The form is unconventional, but that is not the point by itself. I am not interested in difficulty as a style. I am interested in setting up a condition and watching what it reveals.
What happens when two images are forced into relation? What happens when a screen divides? What happens when repetition starts to feel like memory, or like erasure?
This work does not illustrate an answer. It tests a way of looking.
What would you like visitors to experience when spending time with your work?
PB: I would like visitors to slow down.
The work does not need to be solved. It needs to be stayed with. At first, the images may feel separate or resistant. Over time, small connections begin to appear. A gesture returns. A rhythm forms. Something starts to feel remembered, even if it cannot be named.
I want visitors to feel that looking is not passive. It is intimate, unstable, and sometimes demanding.
What has the support from FluxusMuseum made possible, for this piece specifically or for your practice more broadly?
PB: FluxusMuseum has given the work a generous public context. That matters because this piece needs time. It does not behave like content. It asks for attention, duration, and a willingness to remain with ambiguity.
The support has also helped me understand moving image more clearly as a central part of my practice. I have always worked between disciplines, but this recognition gives the video work more space to stand on its own.
What else are you working on at the moment?
PB: I am working on several interdisciplinary projects using sound, image, and text.
One is Queer Olympus, an artist book that treats myth as an archive of queer memory, desire, loss, and digital reconstruction. I am trying to imagine how artificial intelligence might construct mythological portraits and narratives that survive in both code and human language.
I have also just completed say goodbye, Antinous, to Alexandria, a large electroacoustic work, and I am continuing to make video, photographic, and text based works that explore damaged images, unstable memory, and the persistence of bodies that history does not fully preserve.
Θα μπορούσατε να περιγράψετε το έργο σας που συμμετέχει στο Βραβείο και πώς εντάσσεται στην ευρύτερη πρακτική σας;
PB: Το έργο μου στο Βραβείο είναι το Conditional Questioning: Six Visual Conditions, ένα βίντεο με ήχο που προβάλλεται σε λούπα.
Είναι χτισμένο από έξι οπτικές καταστάσεις. Οι εικόνες διαιρούνται, επαναλαμβάνονται, διακόπτουν η μία την άλλη και σιγά σιγά αρχίζουν να συμπεριφέρονται σαν ασταθείς αναμνήσεις. Δεν υπάρχει συμβατική αφήγηση. Αντίθετα, το έργο ρωτά τι συμβαίνει όταν τα θραύσματα τίθενται υπό πίεση και τους επιτρέπεται να μιλήσουν μεταξύ τους.
Αυτό το ερώτημα διατρέχει μεγάλο μέρος της πρακτικής μου. Δουλεύω με τον ήχο, την εικόνα, το κείμενο και τη διάρκεια, συχνά μέσα από φθαρμένα αρχεία, την queer μνήμη, αποσπασματικές ιστορίες και μορφές που αντιστέκονται στο οριστικό κλείσιμο. Με ενδιαφέρει τι παραμένει αντιληπτό όταν η βεβαιότητα έχει καταρρεύσει.
Ποια είναι η σχέση σας με την κινούμενη εικόνα ως μέσο; Πότε μπήκε στην πρακτική σας και τι σας επιτρέπει να κάνετε που δεν σας επιτρέπουν άλλα μέσα;
PB: Η κινούμενη εικόνα μπήκε στην πρακτική μου μέσα από τον ήχο.
Δεν σκέφτομαι πραγματικά το βίντεο ως κάτι ξεχωριστό από τη σύνθεση. Το σκέφτομαι ως έναν ακόμη τρόπο να οργανώνεις τον χρόνο, την προσοχή, τη σιωπή, την επανάληψη και τη διακοπή.
Μια ακίνητη εικόνα μπορεί να κρατήσει μια πληγή. Ο ήχος μπορεί να κάνει τον χρόνο να διαστέλλεται. Το βίντεο αφήνει και τα δύο να συμβούν μαζί. Επιτρέπει σε μια εικόνα να επιστρέψει αλλαγμένη ή να μείνει σχεδόν ίδια, ενώ η δική μας σχέση μαζί της μετατοπίζεται.
Αυτό είναι που με ενδιαφέρει. Η κινούμενη εικόνα αφήνει τη μνήμη να ατακτεί δημόσια.
Υπάρχουν καλλιτέχνες, κινηματογραφιστές ή παραδόσεις έξω από την τέχνη με τους οποίους νιώθετε ότι βρίσκεστε σε διάλογο εδώ;
PB: Νιώθω κοντά στον πειραματικό κινηματογράφο, στο Fluxus, στο δομικό βίντεο, στην ηχητική τέχνη και στις αρχειακές πρακτικές που αντιμετωπίζουν τον χρόνο ως υλικό.
Με ενδιαφέρουν όμως και πράγματα έξω από την τέχνη: φθαρμένες εκπαιδευτικές ταινίες, παλιό υλικό οδηγιών, επιστημονικά διαγράμματα, συστήματα ταξινόμησης, η γλώσσα των υπολογιστών, η τελετουργική επανάληψη, ο διαλογισμός και η παράξενη αυθεντία των συστημάτων που επιχειρούν να εξηγήσουν τον κόσμο.
Αυτά τα συστήματα συχνά αποτυγχάνουν στο ανθρώπινο κομμάτι. Μπορούν να περιγράφουν, να ταξινομούν και να διατηρούν, αλλά δεν ξέρουν πώς να πενθήσουν. Αυτή η αποτυχία είναι πολύ παρούσα στο έργο.
Κάποιοι χρησιμοποιούν τον όρο «πειραματικό» για να εννοήσουν το μορφικά αντισυμβατικό, άλλοι για κάτι πιο κοντά στην έρευνα ή στη διερεύνηση. Ποιο από τα δύο είναι πιο κοντά στον τρόπο που χρησιμοποιείτε εδώ το βίντεο;
PB: Για μένα, πειραματικό σημαίνει διερεύνηση. Η μορφή είναι αντισυμβατική, αλλά αυτό δεν είναι από μόνο του το ζητούμενο. Δεν με ενδιαφέρει η δυσκολία ως ύφος. Με ενδιαφέρει να στήνω μια συνθήκη και να παρατηρώ τι αποκαλύπτει.
Τι συμβαίνει όταν δύο εικόνες αναγκάζονται να σχετιστούν; Τι συμβαίνει όταν μια οθόνη διαιρείται; Τι συμβαίνει όταν η επανάληψη αρχίζει να μοιάζει με μνήμη ή με σβήσιμο;
Το έργο αυτό δεν εικονογραφεί μια απάντηση. Δοκιμάζει έναν τρόπο να κοιτάμε.
Τι θα θέλατε να βιώσουν οι επισκέπτες καθώς περνούν χρόνο με το έργο σας;
PB: Θα ήθελα οι επισκέπτες να επιβραδύνουν.
Το έργο δεν χρειάζεται να λυθεί. Χρειάζεται να μείνεις μαζί του. Στην αρχή, οι εικόνες μπορεί να μοιάζουν ξεχωριστές ή απρόσιτες. Με τον καιρό, αρχίζουν να εμφανίζονται μικρές συνδέσεις. Μια χειρονομία επιστρέφει. Ένας ρυθμός σχηματίζεται. Κάτι αρχίζει να μοιάζει με ανάμνηση, ακόμη κι αν δεν μπορεί να κατονομαστεί.
Θέλω οι επισκέπτες να νιώσουν ότι το να κοιτάς δεν είναι παθητικό. Είναι κάτι οικείο, ασταθές και ενίοτε απαιτητικό.
Τι έκανε δυνατό η υποστήριξη του FluxusMuseum, για το συγκεκριμένο έργο ή για την πρακτική σας γενικότερα;
PB: Το FluxusMuseum έδωσε στο έργο ένα γενναιόδωρο δημόσιο πλαίσιο. Αυτό έχει σημασία, γιατί το έργο χρειάζεται χρόνο. Δεν συμπεριφέρεται σαν περιεχόμενο. Ζητά προσοχή, διάρκεια και προθυμία να μείνει κανείς μέσα στην αμφισημία.
Η υποστήριξη με βοήθησε επίσης να κατανοήσω πιο καθαρά την κινούμενη εικόνα ως κεντρικό κομμάτι της πρακτικής μου. Πάντα δούλευα ανάμεσα σε πεδία, όμως αυτή η αναγνώριση δίνει στη δουλειά μου στο βίντεο περισσότερο χώρο να σταθεί αυτόνομα.
Με τι άλλο ασχολείστε αυτή την περίοδο;
PB: Δουλεύω πάνω σε αρκετά διεπιστημονικά πρότζεκτ που χρησιμοποιούν ήχο, εικόνα και κείμενο.
Ένα από αυτά είναι το Queer Olympus, ένα βιβλίο καλλιτέχνη που αντιμετωπίζει τον μύθο ως αρχείο queer μνήμης, επιθυμίας, απώλειας και ψηφιακής ανασύνθεσης. Προσπαθώ να φανταστώ πώς η τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να κατασκευάσει μυθολογικά πορτρέτα και αφηγήσεις που να επιβιώνουν τόσο στον κώδικα όσο και στην ανθρώπινη γλώσσα.
Μόλις ολοκλήρωσα επίσης το say goodbye, Antinous, to Alexandria, ένα μεγάλο ηλεκτροακουστικό έργο, και συνεχίζω να δημιουργώ έργα βίντεο, φωτογραφίας και κειμένου που εξερευνούν φθαρμένες εικόνες, την ασταθή μνήμη και την επιμονή σωμάτων που η ιστορία δεν διασώζει πλήρως.

Paul Beaudoin is an interdisciplinary artist living and working in Estonia.
Ο Paul Beaudoin είναι διεπιστημονικός καλλιτέχνης που ζει και εργάζεται στην Εσθονία.
