← Features← Άρθρα · Prize for Experimental Video 2026 · In conversationΒραβείο Πειραματικού Βίντεο 2026 · Σε συζήτηση
In conversation withΣε συζήτηση με
Natasha Cantwell
“There is beauty within the tension that we can learn to enjoy.”
“Υπάρχει ομορφιά μέσα στην ένταση, που μπορούμε να μάθουμε να την απολαμβάνουμε.”
In its third year, the FluxusMuseum Prize for Experimental Video gathered eleven artists and collectives from a field of over 600 international applications, works chosen for their resistance to easy categorisation, their originality, visual rigour, and an uncompromising approach to the form. Installed across the old marble factory by Parikia’s yacht harbour, the exhibition ran until the end of September 2026, with the prize winners announced in mid-September. Ahead of the announcement, we caught up with each of the eleven shortlisted artists and collectives.
Στην τρίτη του χρονιά, το Βραβείο Πειραματικού Βίντεο του FluxusMuseum συγκέντρωσε έντεκα καλλιτέχνες και καλλιτεχνικά σχήματα, επιλεγμένους ανάμεσα σε περισσότερες από 600 διεθνείς αιτήσεις — έργα που ξεχώρισαν επειδή αντιστέκονται στις εύκολες κατηγοριοποιήσεις, για την πρωτοτυπία τους, την οπτική τους αυστηρότητα και την ασυμβίβαστη προσέγγισή τους στο μέσο. Εγκατεστημένη στους χώρους του παλιού Εργοστασίου Μαρμάρου, στο λιμάνι σκαφών της Παροικιάς, η έκθεση διήρκεσε έως το τέλος Σεπτεμβρίου 2026, ενώ οι νικητές ανακοινώθηκαν στα μέσα Σεπτεμβρίου. Ενόψει της ανακοίνωσης, συνομιλήσαμε με καθέναν από τους έντεκα καλλιτέχνες και τα σχήματα της βραχείας λίστας.
Among this year's shortlisted artists is Natasha Cantwell, whose 16mm film practice draws on coastal folklore to explore the uneasy relationship between human presence and the natural world.
Ανάμεσα στους καλλιτέχνες της φετινής βραχείας λίστας είναι η Natasha Cantwell, της οποίας η πρακτική με φιλμ 16mm αντλεί από τη λαογραφία των ακτών για να διερευνήσει την αμήχανη σχέση ανάμεσα στην ανθρώπινη παρουσία και τον φυσικό κόσμο.
Could you describe your work featuring in the Prize, and how it sits in relation to your practice more broadly?
NC: "The Bluff" draws from the rich tradition of coastal folklore to explore the uneasy relationship between human presence and the natural world. Our contemporary disconnect from nature is one of the overarching themes of my practice. I have such genuine feelings of awe in the wilderness, but it doesn't take long for me to start yearning for the city and the comfort of being hemmed in by skyscrapers.
I'm interested in the folk beliefs that underpinned people's relationship with nature before the mass exodus to the cities, and how the strength of the beliefs has slowly eroded over time. I remember my grandparents telling me folk stories as if they were real, but as a city child, I understood that they couldn't possibly be.
What is your relationship to the moving image as a medium; when did it enter your practice, and what does it let you do that other mediums don't?
NC: I started out as a photographer, and when I picked up a 16mm Bolex camera in 2012, I was more drawn to the grain and colours of the Vision3 film stock, than the opportunity for capturing movement. But with each film I make I've slowly embraced more of the possibilities, most recently becoming obsessed with soundtrack creation. I still love the succinctness of a single photographic shot, but with moving image there is so much scope for emotion and world-building.
Are there artists, filmmakers, or traditions outside of art you feel in dialogue with here?
NC: I watched Joanna Hogg's "The Eternal Daughter" at a film festival in 2023, not knowing anything at the time about the filmmaker's practice. I kept expecting it to explode into supernatural horror but instead the film resolved itself with the character's quiet acceptance. What resonated with me was the idea that the world can be terrifying, but there is beauty within the tension that we can learn to enjoy.
With "The Bluff", the imagery holds an unresolved sense of foreboding, but the soundtrack carries the emotional arc. It opens with an uncomfortable, arrhythmic track full of ugly chords, and ends on something more harmonious and satisfying.
Some people use "experimental" to mean formally unconventional, others to mean something closer to research or inquiry. Which is closer to how you're using video here?
NC: I see my work as inquiry, in terms of concepts, but also in terms of filmmaking. Every shoot still feels like a learning experience and the possibilities keep expanding with every detail I chase down.
What would you like visitors to experience when spending time with your work?
NC: I aim to make work that makes people 'feel', rather than respond on a purely intellectual level. What they feel will be personal to them, though. I hope that it engages with people across different generations, cultures and maybe even with those who don't usually enjoy video art.
What has the support from FluxusMuseum made possible, for this piece specifically or for your practice more broadly?
NC: I have been procrastinating over this piece for so many years, as I knew it would be difficult taking all of my 16mm film gear to a windy and crowded beach. I probably would have kept putting it off, but receiving the funding and the tight deadline forced me to just get on with it! I often default to shooting in parks and gardens, so it was amazing to have this entirely new landscape, of coastline and limestone cliffs, to be inspired by. And even though shooting involved protecting my camera from kids throwing rocks, and thinking I'd given my actor hyperthermia, it has encouraged me to continue trying out different environments as locations.
What else are you working on at the moment?
NC: I'm exploring how to bring more immersiveness into my work, and I'm currently developing an installation that uses the analogue hologram technique of 'Pepper's ghost' to enable people to interact with a marionette-controlled spider crab.
Θα μπορούσατε να περιγράψετε το έργο σας που παρουσιάζεται στο Βραβείο και πώς εντάσσεται στην ευρύτερη πρακτική σας;
NC: Το «The Bluff» αντλεί από την πλούσια παράδοση της λαογραφίας των ακτών για να διερευνήσει την αμήχανη σχέση ανάμεσα στην ανθρώπινη παρουσία και τον φυσικό κόσμο. Η σύγχρονη αποσύνδεσή μας από τη φύση είναι ένα από τα θέματα που διατρέχουν συνολικά την πρακτική μου. Νιώθω πραγματικό δέος μέσα στην άγρια φύση, αλλά δεν αργώ να αρχίσω να νοσταλγώ την πόλη και την άνεση του να είμαι περικυκλωμένη από ουρανοξύστες.
Με ενδιαφέρουν οι λαϊκές δοξασίες που στήριζαν τη σχέση των ανθρώπων με τη φύση πριν από τη μαζική έξοδο προς τις πόλεις, και το πώς η δύναμη αυτών των δοξασιών διαβρώθηκε σιγά σιγά με τον καιρό. Θυμάμαι τους παππούδες μου να μου διηγούνται λαϊκές ιστορίες σαν να ήταν αληθινές, αλλά ως παιδί της πόλης καταλάβαινα ότι δεν γινόταν να είναι.
Ποια είναι η σχέση σας με την κινούμενη εικόνα ως μέσο· πότε μπήκε στην πρακτική σας και τι σας επιτρέπει να κάνετε που δεν το επιτρέπουν άλλα μέσα;
NC: Ξεκίνησα ως φωτογράφος, και όταν έπιασα στα χέρια μου μια κάμερα Bolex 16mm το 2012, με τράβηξαν περισσότερο ο κόκκος και τα χρώματα του φιλμ Vision3 παρά η δυνατότητα να αποτυπώσω την κίνηση. Όμως με κάθε ταινία που κάνω αγκαλιάζω σιγά σιγά όλο και περισσότερες από τις δυνατότητές του, και τελευταία έχω πάθει εμμονή με τη δημιουργία της ηχητικής μπάντας. Εξακολουθώ να αγαπώ τη λιτότητα ενός μεμονωμένου φωτογραφικού κάδρου, αλλά η κινούμενη εικόνα αφήνει τόσο μεγάλο περιθώριο για συναίσθημα και για τη δημιουργία κόσμων.
Υπάρχουν καλλιτέχνες, κινηματογραφιστές ή παραδόσεις έξω από την τέχνη με τους οποίους νιώθετε ότι βρίσκεστε σε διάλογο εδώ;
NC: Είδα το «The Eternal Daughter» της Joanna Hogg σε ένα φεστιβάλ κινηματογράφου το 2023, χωρίς να ξέρω τότε τίποτα για τη δουλειά της σκηνοθέτιδας. Περίμενα συνεχώς ότι θα ξεσπάσει σε υπερφυσικό τρόμο, όμως η ταινία κατέληξε στη σιωπηλή αποδοχή της ηρωίδας. Αυτό που με άγγιξε ήταν η ιδέα ότι ο κόσμος μπορεί να είναι τρομακτικός, αλλά υπάρχει ομορφιά μέσα στην ένταση, που μπορούμε να μάθουμε να την απολαμβάνουμε.
Στο «The Bluff», οι εικόνες διατηρούν μια ανεπίλυτη αίσθηση δυσοίωνου προαισθήματος, αλλά τη συναισθηματική καμπύλη τη σηκώνει η ηχητική μπάντα. Ξεκινά με ένα άβολο, άρρυθμο κομμάτι γεμάτο άσχημες συγχορδίες και καταλήγει σε κάτι πιο αρμονικό και ικανοποιητικό.
Κάποιοι χρησιμοποιούν τον όρο «πειραματικό» για να δηλώσουν κάτι μορφικά αντισυμβατικό, άλλοι για κάτι πιο κοντά στην έρευνα ή τη διερεύνηση. Ποιο από τα δύο βρίσκεται πιο κοντά στον τρόπο που χρησιμοποιείτε εδώ το βίντεο;
NC: Βλέπω τη δουλειά μου ως διερεύνηση, όσον αφορά τις ιδέες, αλλά και όσον αφορά την ίδια την κινηματογράφηση. Κάθε γύρισμα εξακολουθεί να μοιάζει με μαθησιακή εμπειρία, και οι δυνατότητες διευρύνονται με κάθε λεπτομέρεια που κυνηγώ.
Τι θα θέλατε να βιώσουν οι επισκέπτες όταν περνούν χρόνο με το έργο σας;
NC: Στόχος μου είναι να κάνω έργα που κάνουν τους ανθρώπους να «νιώθουν», αντί να αντιδρούν σε ένα καθαρά διανοητικό επίπεδο. Το τι θα νιώσουν, πάντως, είναι κάτι προσωπικό για τον καθένα. Ελπίζω να αγγίζει ανθρώπους από διαφορετικές γενιές και κουλτούρες, ίσως ακόμη κι εκείνους που συνήθως δεν απολαμβάνουν τη βιντεοτέχνη.
Τι κατέστησε δυνατό η υποστήριξη του FluxusMuseum, ειδικά για αυτό το έργο ή για την πρακτική σας γενικότερα;
NC: Ανέβαλλα αυτό το έργο για τόσα πολλά χρόνια, γιατί ήξερα ότι θα ήταν δύσκολο να κουβαλήσω όλον τον εξοπλισμό μου για φιλμ 16mm σε μια παραλία με αέρα και πολύ κόσμο. Πιθανότατα θα συνέχιζα να το αναβάλλω, αλλά η χρηματοδότηση και η σφιχτή προθεσμία με ανάγκασαν απλώς να στρωθώ στη δουλειά! Συνήθως καταλήγω να γυρίζω σε πάρκα και κήπους, οπότε ήταν υπέροχο να έχω ως πηγή έμπνευσης ένα εντελώς καινούργιο τοπίο, με ακτογραμμή και ασβεστολιθικούς βράχους. Και παρόλο που το γύρισμα σήμαινε να προστατεύω την κάμερά μου από παιδιά που πετούσαν πέτρες, και να νομίζω ότι είχα προκαλέσει υπερθερμία στον ηθοποιό μου, με ενθάρρυνε να συνεχίσω να δοκιμάζω διαφορετικά περιβάλλοντα ως τοποθεσίες γυρισμάτων.
Με τι άλλο ασχολείστε αυτή την περίοδο;
NC: Εξερευνώ τρόπους να φέρω περισσότερη εμβύθιση στη δουλειά μου, και αυτή την περίοδο αναπτύσσω μια εγκατάσταση που χρησιμοποιεί την αναλογική τεχνική ολογράμματος γνωστή ως «Pepper's ghost», ώστε ο κόσμος να μπορεί να αλληλεπιδρά με ένα καβούρι-αράχνη που κινείται σαν μαριονέτα.
Natasha Cantwell is a New Zealand artist whose work openly embraces awkwardness and the absurdity of human behaviour. Her practice explores the tension between the visible and the unseen, and the possibility of rebuilding a connection to the natural world from a position of fractured understanding. She draws from the uneasiness of performance art and b-grade horror cinema.
Η Natasha Cantwell είναι καλλιτέχνις από τη Νέα Ζηλανδία, της οποίας η δουλειά αγκαλιάζει ανοιχτά την αμηχανία και τον παραλογισμό της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Η πρακτική της διερευνά την ένταση ανάμεσα στο ορατό και το αθέατο, καθώς και τη δυνατότητα να ξαναχτιστεί μια σύνδεση με τον φυσικό κόσμο από μια θέση κατακερματισμένης κατανόησης. Αντλεί από την αίσθηση αμηχανίας της περφόρμανς και από τον κινηματογράφο τρόμου β΄ διαλογής.
