← Features← Άρθρα · Prize for Experimental Video 2026 · In conversationΒραβείο Πειραματικού Βίντεο 2026 · Σε συζήτηση
In conversation withΣε συζήτηση με
La Otra*
“It is never possible to document what was truly lived. Something is always absent, and the things that resist translation remind us that life, above all else, is more precious than its documents.”
“Δεν είναι ποτέ δυνατό να καταγράψεις αυτό που πραγματικά βιώθηκε. Κάτι λείπει πάντα, και όσα αντιστέκονται στη μετάφραση μάς θυμίζουν ότι η ζωή, πάνω απ’ όλα, είναι πιο πολύτιμη από τα τεκμήριά της.”
In its third year, the FluxusMuseum Prize for Experimental Video gathered eleven artists and collectives from a field of over 600 international applications, works chosen for their resistance to easy categorisation, their originality, visual rigour, and an uncompromising approach to the form. Installed across the old marble factory by Parikia’s yacht harbour, the exhibition ran until the end of September 2026, with the prize winners announced in mid-September. Ahead of the announcement, we caught up with each of the eleven shortlisted artists and collectives.
Στην τρίτη του χρονιά, το Βραβείο Πειραματικού Βίντεο του FluxusMuseum συγκέντρωσε έντεκα καλλιτέχνες και καλλιτεχνικά σχήματα, επιλεγμένους ανάμεσα σε περισσότερες από 600 διεθνείς αιτήσεις — έργα που ξεχώρισαν επειδή αντιστέκονται στις εύκολες κατηγοριοποιήσεις, για την πρωτοτυπία τους, την οπτική τους αυστηρότητα και την ασυμβίβαστη προσέγγισή τους στο μέσο. Εγκατεστημένη στους χώρους του παλιού Εργοστασίου Μαρμάρου, στο λιμάνι σκαφών της Παροικιάς, η έκθεση διήρκεσε έως το τέλος Σεπτεμβρίου 2026, ενώ οι νικητές ανακοινώθηκαν στα μέσα Σεπτεμβρίου. Ενόψει της ανακοίνωσης, συνομιλήσαμε με καθέναν από τους έντεκα καλλιτέχνες και τα σχήματα της βραχείας λίστας.
La Otra* is a collective working across anthropology, performance, and video art. Their 16mm film installation footnotes 2*, made with a women's weaving cooperative in Taznakht, southern Morocco, traces how feminine economies and everyday architectures continually rearrange and improvise the spaces around them.
Η La Otra* είναι μια κολεκτίβα που κινείται ανάμεσα στην ανθρωπολογία, την περφόρμανς και τη βιντεοτέχνη. Η κινηματογραφική εγκατάστασή τους σε 16mm footnotes 2*, φτιαγμένη μαζί με έναν γυναικείο υφαντουργικό συνεταιρισμό στο Taznakht του νότιου Μαρόκου, ανιχνεύει πώς οι γυναικείες οικονομίες και οι καθημερινές αρχιτεκτονικές αναδιατάσσουν και αυτοσχεδιάζουν αδιάκοπα τους χώρους γύρω τους.
Could you describe your work featuring in the Prize, and how it sits in relation to your practice more broadly?
footnotes 2 is a film installation that explores how feminine economies, everyday architectures, and material ingenuity shape one another through the lived spaces of Taznakht, a small town in southern Morocco. The project emerged from a period of situated research there, where our collective was invited to meet a women's weaving cooperative working out of a kasbah on the town's northern periphery. Our initial intention was to make a 16mm film project centred within this structure, viewing both the kasbah and the carpet as framing devices for a broader conversation about margins, spatial politics, and feminine economies in southern Morocco. The project continues our ongoing series, footnotes, which playfully engages the anthropological tradition of inscription. Rather than using annotation to stabilise meaning, our footnotes operate as counter-ethnographic and poetic interventions that open the image toward multiple voices and possible readings.
What emerged was our understanding that the spaces and architectures we were filming within were less defined by the notion of a margin, and more so by their capacity for modularity. This was manifest in how carpets and furniture are constantly rearranged into new constellations; in how improvised repairs and ephemeral structures are made; and in how the women we were meeting continually assembled the social and material conditions that allowed everyday life to unfold.
It's a wonderful feeling to be so dramatically re-routed in our approach. What emerged was a piece that embraced a moveable and flexible assemblage. The women of Taznakht's cooperative lent us a beautiful carpet, whose designs reminded us of footnoting practices, upon which sitters can view our 16mm piece. The video piece sits close to the floor's ground-line, bringing the viewer close to the ground in the way that Morocco's modular arrangements prioritise the floor as a common frame. And lastly, the piece is inscribed with fragmented "footnotes" that lead you to a small booklet, connecting you with other texts, with moments from our so-called "fieldwork," and with rumours and speculations.
As La Otra*, we are very interested in counter-ethnographic encounters, and the anthropological notion of the "counter-gaze" as an imaginative force. Rather than simply responding to our presence, the women of Taznakht redirected us in ways that materially and conceptually transformed the project. In that sense, the film became less a document of our research than a trace of the relationships through which it was continually remade.
What is your relationship to the moving image as a medium; when did it enter your practice, and what does it let you do that other mediums don't?
Our relationship with the moving image emerges from different trajectories that, upon coming together, began to speak to one another. We come from anthropology, performance, and video art, practices that continue to shape our approach to cinema and our understanding of the possibilities of moving image. We're interested in filmmaking as an embodied and performative practice, both in the gestures of those in front of the camera and those of the people holding it. Documentary and ethnography remain important points of reference for our work, though primarily as traditions we enter into dialogue with, displace, and complicate.
Film offers a particular way of constructing experience, shaping a cadence and gradual process of unveiling. Yet this sense of editorial control always comes after an experience of intense loss of control. During filming, time's speed exceeds any plan; reality never fully conforms to the frame; surprises almost instantly throw our film plans into disarray. Later, in the editing process, another negotiation begins, one between fragments, absences, and our attachments to memory. It is never possible to document what was truly lived. Something is always absent, and the things that resist translation remind us that life, above all else, is more precious than its documents.
Working with 16mm has made us inhabit these conditions with particular attentiveness. The finite duration of each roll, the impossibility of immediately reviewing the footage, and the materiality of the medium all demand a different kind of care. As with many artisanal practices, the material asks for consideration, patience, and intentionality. Every shot is a decision, and every decision means letting go of countless other possible images. Between takes, the conversations we have as collaborators and the rhythms of waiting for the "right light" come to carry the same weight as the moment the camera begins to roll. For footnotes 2, a lot of this time was spent playing with children, since the women of Taznakht are constantly moving through their daily obligations while caretaking. So much of our film was animated by this play, some of the sounds you hear were recorded by these children, and their songs were initially just a sweet way to pass the time while we worked with their mothers. When filming, just as in life, everything is always happening in the spaces between so-called "events."
Are there artists, filmmakers, or traditions outside of art you feel in dialogue with here?
As a collective, we are guided by a promiscuous interest in different knowledge systems and creative practices across geographies and historical moments. Part of what drew each of us to nonfiction comes from our attraction to the meanings embedded in everyday forms of enunciation, silence, articulation, disarticulation, and gesture.
For footnotes 2, the primary tradition we found ourselves in dialogue with was that of the artisan weavers with whom we collaborated. The looms they worked on were often assembled from makeshift objects found around their homes, much like the improvised camera supports and forms of illumination we built from whatever materials happened to surround us. The humour and generosity with which they improvise embodies the kind of grace and responsiveness we hope to cultivate in our own practice.
Alongside this, our collective shares an interest in psychoanalytic frameworks that approach the subconscious as a site of inquiry, a horizon, and an imaginative interlocutor to which we only ever have partial access. As collaborators constantly in conversation about our lives and shared interests, we're often surprised by the synchronicities that emerge between us.
Some people use "experimental" to mean formally unconventional, others to mean something closer to research or inquiry. Which is closer to how you're using video here?
As a collective, our process is experimental in its counter-ethnographic and collaborative impulses: we approach our research and "fieldwork" as a space of creative exchange, where encounters and newly emergent desires can redirect our focus and reshape our priorities. Our visual work experiments too, in its framing, in its nonlinear modes of representation, and in the way it departs from the traditions of non-fiction genres.
Our writing process also requires a collaborative negotiation amongst ourselves. For this project, we attended particularly to crafting an intimacy between the viewer and Taznakht. Rather than offering the sense of authority that comes from knowing information about a place, we wanted to offer footnotes that communicated the affective intimacy of seeing scattered and sensorial glimpses of Taznakht's reality. Our annotations hold fragments of our memories, and recreate our way of approaching Taznakht through what held our attention and through the questions it planted which led us elsewhere.
We also experimented significantly with sound. The Bolex camera's loud mechanical engine interrupts the ability to record synchronous sound while filming. Instead, all sound was captured separately on site and transformed into an accompanying soundscape later in post-production. As we worked through the sound material, we encountered atmospheres and moments that had escaped the visual frame.
What would you like visitors to experience when spending time with your work?
What interests us is creating a space where the encounter with the work can unfold through multiple forms of attention. Rather than proposing a single way of approaching the piece, we hope to create a field of possibilities where each viewer can bring their own forms of literacy to the materials that compose the installation.
The position of the film within the space, situated close to the ground, and the scale of the projection invite a slower and more physical relationship with the moving image. The carpet, woven in Taznakht, extends this invitation through its material presence, allowing the body to participate in the encounter rather than remain outside of it.
Sound also plays an important role in shaping this experience. The soundscape creates an entry point into the work that isn't necessarily tied to what is visible, but instead moves through the body. We are interested in the possibility that someone might watch the film with their eyes closed, or that they might spend time reading the fragments in the booklet rather than following the moving image.
What has the support from FluxusMuseum made possible, for this piece specifically or for your practice more broadly?
As an early-career collective, FluxusMuseum's recognition and support of this project has been deeply transformative. It allowed us to bring into reality a process that depended fundamentally on time, presence, and living relationships. Without Fluxus' support our travel to Taznakht would have been impossible, and we might not have had the boldness to activate the meaningful collaboration that paved our way there.
In every sense, Fluxus' support gave us the courage and motivation to approach the project with greater boldness and imagination. Having the time and resources to follow unexpected directions allowed us to take the risks that ultimately paid off in making the work more expansive than we initially envisioned.
We are grateful to have had the means to follow our gut and to travel to Taznakht, where we are preparing to return and share the film through a community screening.
What else are you working on at the moment?
At the moment, our collective is in advanced development of El Cuenco de la Mano (In The Palm of the Hand), a hybrid film trilogy that embraces fiction, auto-ethnography, and nonlinear narrative experimentation. Inspired in part by the idea that the palm of the hand and the bag were the world's first technologies, this is a film about the things women carry in their hands, on their backs, and in the deepest recesses of their minds. Masculine figures hover out of frame, encircling our characters' stories and shining in their absence.
In addition, we are working on the pre-production process of a short film about women travellers who take pilgrimage cruises along the coastline of Mount Athos, the Greek Orthodox monastic republic that women have been forbidden from visiting since 1060 AD. The monks of the Holy Mountain bring the miraculous icons and relics of the saints to the cruise ships via small boats, and offer their blessings to the women travellers. From the legal limit of 500 metres from the shore, these women use binoculars to trace the famed monasteries of Mount Athos, and lend themselves to our film's exploration of proximity, gendered margins, and apocryphal stories of Mount Athos's successful covert female visitors.
Θα μπορούσατε να περιγράψετε το έργο σας που συμμετέχει στο Βραβείο και πώς εντάσσεται στην ευρύτερη πρακτική σας;
Το footnotes 2 είναι μια κινηματογραφική εγκατάσταση που εξερευνά πώς οι γυναικείες οικονομίες, οι καθημερινές αρχιτεκτονικές και η υλική εφευρετικότητα διαμορφώνουν η μία την άλλη μέσα στους βιωμένους χώρους του Taznakht, μιας μικρής πόλης στο νότιο Μαρόκο. Το έργο γεννήθηκε από μια περίοδο επιτόπιας έρευνας εκεί, όταν η κολεκτίβα μας προσκλήθηκε να γνωρίσει έναν γυναικείο υφαντουργικό συνεταιρισμό που δούλευε μέσα σε ένα κασμπά στη βόρεια παρυφή της πόλης. Αρχική μας πρόθεση ήταν να κάνουμε μια ταινία 16mm με κέντρο αυτό το κτίσμα, βλέποντας τόσο το κασμπά όσο και το χαλί ως πλαίσια για μια ευρύτερη συζήτηση γύρω από τα περιθώρια, την πολιτική του χώρου και τις γυναικείες οικονομίες στο νότιο Μαρόκο. Το έργο συνεχίζει τη σειρά μας footnotes, που καταπιάνεται παιχνιδιάρικα με την ανθρωπολογική παράδοση της καταγραφής. Αντί να χρησιμοποιούν τον σχολιασμό για να σταθεροποιήσουν το νόημα, οι υποσημειώσεις μας λειτουργούν ως αντι-εθνογραφικές και ποιητικές παρεμβάσεις που ανοίγουν την εικόνα σε πολλαπλές φωνές και πιθανές αναγνώσεις.
Αυτό που αναδύθηκε ήταν η συνειδητοποίησή μας ότι οι χώροι και οι αρχιτεκτονικές μέσα στις οποίες κινηματογραφούσαμε δεν ορίζονταν τόσο από την έννοια του περιθωρίου όσο από την ικανότητά τους για αρθρωτή οργάνωση. Αυτό φαινόταν στον τρόπο που τα χαλιά και τα έπιπλα αναδιατάσσονται διαρκώς σε νέους αστερισμούς· στον τρόπο που γίνονται αυτοσχέδιες επισκευές και στήνονται εφήμερες κατασκευές· και στον τρόπο που οι γυναίκες που γνωρίζαμε συναρμολογούσαν αδιάκοπα τις κοινωνικές και υλικές συνθήκες που επέτρεπαν στην καθημερινή ζωή να ξετυλιχθεί.
Είναι υπέροχη αίσθηση να αλλάζει τόσο δραματικά πορεία η προσέγγισή σου. Αυτό που προέκυψε ήταν ένα έργο που αγκάλιασε μια κινητή και ευέλικτη συναρμογή. Οι γυναίκες του συνεταιρισμού του Taznakht μάς δάνεισαν ένα πανέμορφο χαλί, του οποίου τα σχέδια μας θύμισαν πρακτικές υποσημείωσης, και πάνω σε αυτό οι θεατές μπορούν να καθίσουν και να δουν το έργο μας σε 16mm. Το βίντεο τοποθετείται κοντά στη γραμμή του δαπέδου, φέρνοντας τον θεατή κοντά στο έδαφος, όπως οι αρθρωτές διατάξεις του Μαρόκου δίνουν προτεραιότητα στο δάπεδο ως κοινό πλαίσιο. Και, τέλος, το έργο φέρει εγγεγραμμένες αποσπασματικές «υποσημειώσεις» που σε οδηγούν σε ένα μικρό βιβλιαράκι, συνδέοντάς σε με άλλα κείμενα, με στιγμές από τη λεγόμενη «επιτόπια έρευνά» μας, με φήμες και εικασίες.
Ως La Otra*, μας ενδιαφέρουν πολύ οι αντι-εθνογραφικές συναντήσεις και η ανθρωπολογική έννοια του «αντι-βλέμματος» ως φαντασιακής δύναμης. Αντί απλώς να ανταποκριθούν στην παρουσία μας, οι γυναίκες του Taznakht μάς έστρεψαν σε κατευθύνσεις που μεταμόρφωσαν το έργο υλικά και εννοιολογικά. Υπό αυτή την έννοια, η ταινία έγινε λιγότερο ένα τεκμήριο της έρευνάς μας και περισσότερο ένα ίχνος των σχέσεων μέσα από τις οποίες αυτή ξαναφτιαχνόταν συνεχώς.
Ποια είναι η σχέση σας με την κινούμενη εικόνα ως μέσο; Πότε μπήκε στην πρακτική σας και τι σας επιτρέπει να κάνετε που δεν σας επιτρέπουν άλλα μέσα;
Η σχέση μας με την κινούμενη εικόνα προκύπτει από διαφορετικές διαδρομές που, όταν συναντήθηκαν, άρχισαν να συνομιλούν μεταξύ τους. Προερχόμαστε από την ανθρωπολογία, την περφόρμανς και τη βιντεοτέχνη, πρακτικές που εξακολουθούν να διαμορφώνουν την προσέγγισή μας στον κινηματογράφο και την κατανόησή μας για τις δυνατότητες της κινούμενης εικόνας. Μας ενδιαφέρει η κινηματογράφηση ως ενσώματη και επιτελεστική πρακτική, τόσο στις χειρονομίες όσων βρίσκονται μπροστά στην κάμερα όσο και σε εκείνες όσων την κρατούν. Το ντοκιμαντέρ και η εθνογραφία παραμένουν σημαντικά σημεία αναφοράς για τη δουλειά μας, αν και κυρίως ως παραδόσεις με τις οποίες συνομιλούμε, τις οποίες μετατοπίζουμε και περιπλέκουμε.
Το φιλμ προσφέρει έναν ιδιαίτερο τρόπο κατασκευής της εμπειρίας, διαμορφώνοντας έναν ρυθμό και μια σταδιακή διαδικασία αποκάλυψης. Κι όμως, αυτή η αίσθηση μονταζιακού ελέγχου έρχεται πάντα μετά από μια εμπειρία έντονης απώλειας ελέγχου. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, η ταχύτητα του χρόνου ξεπερνά κάθε σχέδιο· η πραγματικότητα δεν χωράει ποτέ ολόκληρη στο κάδρο· οι εκπλήξεις ανατρέπουν σχεδόν αμέσως τα κινηματογραφικά μας σχέδια. Αργότερα, στο μοντάζ, αρχίζει μια άλλη διαπραγμάτευση, ανάμεσα σε θραύσματα, απουσίες και τους δεσμούς μας με τη μνήμη. Δεν είναι ποτέ δυνατό να καταγράψεις αυτό που πραγματικά βιώθηκε. Κάτι λείπει πάντα, και όσα αντιστέκονται στη μετάφραση μάς θυμίζουν ότι η ζωή, πάνω απ’ όλα, είναι πιο πολύτιμη από τα τεκμήριά της.
Η δουλειά με το 16mm μάς έκανε να κατοικήσουμε αυτές τις συνθήκες με ιδιαίτερη προσοχή. Η πεπερασμένη διάρκεια κάθε μπομπίνας, η αδυναμία να δεις αμέσως το υλικό και η υλικότητα του μέσου απαιτούν ένα διαφορετικό είδος φροντίδας. Όπως σε πολλές χειροτεχνικές πρακτικές, το υλικό ζητά προσοχή, υπομονή και πρόθεση. Κάθε πλάνο είναι μια απόφαση, και κάθε απόφαση σημαίνει να αφήσεις ανεκμετάλλευτες αμέτρητες άλλες πιθανές εικόνες. Ανάμεσα στις λήψεις, οι συζητήσεις μας ως συνεργάτιδες και οι ρυθμοί της αναμονής για το «σωστό φως» αποκτούν το ίδιο βάρος με τη στιγμή που η κάμερα αρχίζει να γράφει. Για το footnotes 2, μεγάλο μέρος αυτού του χρόνου το περάσαμε παίζοντας με παιδιά, αφού οι γυναίκες του Taznakht κινούνται διαρκώς ανάμεσα στις καθημερινές τους υποχρεώσεις ενώ φροντίζουν και τα παιδιά τους. Μεγάλο μέρος της ταινίας μας ζωντάνεψε από αυτό το παιχνίδι· κάποιους από τους ήχους που ακούτε τους ηχογράφησαν αυτά τα παιδιά, και τα τραγούδια τους ήταν αρχικά απλώς ένας γλυκός τρόπος να περνά η ώρα όσο δουλεύαμε με τις μητέρες τους. Στα γυρίσματα, όπως και στη ζωή, όλα συμβαίνουν πάντα στα διαστήματα ανάμεσα στα λεγόμενα «γεγονότα».
Υπάρχουν καλλιτέχνες, κινηματογραφιστές ή παραδόσεις έξω από την τέχνη με τους οποίους νιώθετε ότι βρίσκεστε σε διάλογο εδώ;
Ως κολεκτίβα, μας καθοδηγεί ένα ανοιχτό, πολυσχιδές ενδιαφέρον για διαφορετικά συστήματα γνώσης και δημιουργικές πρακτικές, από διάφορες γεωγραφίες και ιστορικές στιγμές. Μέρος αυτού που τράβηξε την καθεμιά μας προς τη μη μυθοπλασία είναι η έλξη μας για τα νοήματα που εμπεριέχονται στις καθημερινές μορφές εκφοράς, σιωπής, άρθρωσης, αποδιάρθρωσης και χειρονομίας.
Για το footnotes 2, η κύρια παράδοση με την οποία βρεθήκαμε σε διάλογο ήταν εκείνη των υφαντριών με τις οποίες συνεργαστήκαμε. Οι αργαλειοί στους οποίους δούλευαν ήταν συχνά συναρμολογημένοι από πρόχειρα αντικείμενα που βρίσκονταν στα σπίτια τους, όπως ακριβώς και τα αυτοσχέδια στηρίγματα κάμερας και οι τρόποι φωτισμού που φτιάχναμε εμείς από ό,τι υλικό τύχαινε να έχουμε γύρω μας. Το χιούμορ και η γενναιοδωρία με τα οποία αυτοσχεδιάζουν ενσαρκώνουν το είδος της χάρης και της ανταπόκρισης που ελπίζουμε να καλλιεργήσουμε στη δική μας πρακτική.
Παράλληλα, η κολεκτίβα μας μοιράζεται ένα ενδιαφέρον για ψυχαναλυτικά πλαίσια που προσεγγίζουν το υποσυνείδητο ως πεδίο διερεύνησης, ως ορίζοντα και ως φαντασιακό συνομιλητή στον οποίο έχουμε πάντα μόνο μερική πρόσβαση. Ως συνεργάτιδες που συζητούν διαρκώς για τη ζωή τους και τα κοινά τους ενδιαφέροντα, συχνά μας εκπλήσσουν οι συγχρονικότητες που αναδύονται ανάμεσά μας.
Κάποιοι χρησιμοποιούν τον όρο «πειραματικό» με την έννοια του μορφικά αντισυμβατικού, άλλοι με μια έννοια πιο κοντά στην έρευνα ή τη διερεύνηση. Ποια από τις δύο είναι πιο κοντά στον τρόπο που χρησιμοποιείτε εδώ το βίντεο;
Ως κολεκτίβα, η διαδικασία μας είναι πειραματική στις αντι-εθνογραφικές και συνεργατικές της ορμές: προσεγγίζουμε την έρευνα και την «επιτόπια έρευνά» μας ως χώρο δημιουργικής ανταλλαγής, όπου οι συναντήσεις και οι επιθυμίες που αναδύονται μπορούν να στρέψουν αλλού την εστίασή μας και να αναδιαμορφώσουν τις προτεραιότητές μας. Και η οπτική μας δουλειά πειραματίζεται: στο κάδρο, στους μη γραμμικούς τρόπους αναπαράστασης και στον τρόπο που απομακρύνεται από τις παραδόσεις των ειδών της μη μυθοπλασίας.
Η διαδικασία της γραφής μας απαιτεί επίσης μια συνεργατική διαπραγμάτευση μεταξύ μας. Σε αυτό το έργο, φροντίσαμε ιδιαίτερα να χτίσουμε μια οικειότητα ανάμεσα στον θεατή και το Taznakht. Αντί να προσφέρουμε την αίσθηση κύρους που πηγάζει από τη γνώση πληροφοριών για έναν τόπο, θελήσαμε να προσφέρουμε υποσημειώσεις που μεταδίδουν τη συναισθηματική οικειότητα του να βλέπεις σκόρπιες, αισθητηριακές ματιές στην πραγματικότητα του Taznakht. Οι σημειώσεις μας κρατούν θραύσματα των αναμνήσεών μας και αναπαράγουν τον τρόπο που προσεγγίσαμε το Taznakht, μέσα από όσα τράβηξαν την προσοχή μας και μέσα από τα ερωτήματα που μας φύτεψε και που μας οδήγησαν αλλού.
Πειραματιστήκαμε επίσης σημαντικά με τον ήχο. Η δυνατή μηχανική λειτουργία της κάμερας Bolex δεν επιτρέπει την ηχογράφηση συγχρονισμένου ήχου κατά τη λήψη. Αντ’ αυτού, όλος ο ήχος καταγράφηκε χωριστά επί τόπου και μετασχηματίστηκε αργότερα, στο post-production, σε ένα συνοδευτικό ηχοτοπίο. Καθώς δουλεύαμε το ηχητικό υλικό, συναντήσαμε ατμόσφαιρες και στιγμές που είχαν ξεφύγει από το οπτικό κάδρο.
Τι θα θέλατε να βιώσουν οι επισκέπτες καθώς περνούν χρόνο με το έργο σας;
Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να δημιουργήσουμε έναν χώρο όπου η συνάντηση με το έργο μπορεί να ξετυλιχθεί μέσα από πολλαπλές μορφές προσοχής. Αντί να προτείνουμε έναν μοναδικό τρόπο προσέγγισης του έργου, ελπίζουμε να δημιουργήσουμε ένα πεδίο δυνατοτήτων όπου κάθε θεατής μπορεί να φέρει τους δικούς του τρόπους ανάγνωσης στα υλικά που συνθέτουν την εγκατάσταση.
Η θέση της ταινίας μέσα στον χώρο, κοντά στο έδαφος, και η κλίμακα της προβολής προσκαλούν σε μια πιο αργή και πιο σωματική σχέση με την κινούμενη εικόνα. Το χαλί, υφασμένο στο Taznakht, προεκτείνει αυτή την πρόσκληση με την υλική του παρουσία, επιτρέποντας στο σώμα να συμμετάσχει στη συνάντηση αντί να μένει έξω από αυτήν.
Ο ήχος παίζει επίσης σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση αυτής της εμπειρίας. Το ηχοτοπίο δημιουργεί μια είσοδο στο έργο που δεν είναι απαραίτητα δεμένη με το ορατό, αλλά περνά μέσα από το σώμα. Μας ενδιαφέρει η πιθανότητα κάποιος να παρακολουθήσει την ταινία με κλειστά μάτια ή να περάσει τον χρόνο του διαβάζοντας τα θραύσματα στο βιβλιαράκι αντί να ακολουθεί την κινούμενη εικόνα.
Τι έκανε δυνατό η υποστήριξη του FluxusMuseum, για το συγκεκριμένο έργο ή για την πρακτική σας γενικότερα;
Ως κολεκτίβα στην αρχή της πορείας μας, η αναγνώριση και η υποστήριξη αυτού του έργου από το FluxusMuseum υπήρξε βαθιά μεταμορφωτική. Μας επέτρεψε να κάνουμε πραγματικότητα μια διαδικασία που εξαρτιόταν θεμελιωδώς από τον χρόνο, την παρουσία και τις ζωντανές σχέσεις. Χωρίς την υποστήριξη του Fluxus, το ταξίδι μας στο Taznakht θα ήταν αδύνατο, και ίσως να μην είχαμε το θάρρος να ενεργοποιήσουμε τη σημαντική συνεργασία που μας άνοιξε τον δρόμο ως εκεί.
Από κάθε άποψη, η υποστήριξη του Fluxus μάς έδωσε το κουράγιο και το κίνητρο να προσεγγίσουμε το έργο με μεγαλύτερη τόλμη και φαντασία. Έχοντας τον χρόνο και τα μέσα να ακολουθήσουμε απρόσμενες κατευθύνσεις, μπορέσαμε να πάρουμε τα ρίσκα που τελικά απέδωσαν, κάνοντας το έργο πιο ευρύ απ’ ό,τι το είχαμε αρχικά φανταστεί.
Είμαστε ευγνώμονες που είχαμε τα μέσα να ακολουθήσουμε το ένστικτό μας και να ταξιδέψουμε στο Taznakht, όπου ετοιμαζόμαστε να επιστρέψουμε για να μοιραστούμε την ταινία σε μια προβολή για την κοινότητα.
Με τι άλλο ασχολείστε αυτή την περίοδο;
Αυτή τη στιγμή, η κολεκτίβα μας βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο ανάπτυξης του El Cuenco de la Mano (In The Palm of the Hand), μιας υβριδικής κινηματογραφικής τριλογίας που αγκαλιάζει τη μυθοπλασία, την αυτο-εθνογραφία και τον πειραματισμό με τη μη γραμμική αφήγηση. Εμπνευσμένη εν μέρει από την ιδέα ότι η παλάμη του χεριού και ο σάκος ήταν οι πρώτες τεχνολογίες του κόσμου, είναι μια ταινία για όσα κουβαλούν οι γυναίκες στα χέρια τους, στην πλάτη τους και στις πιο βαθιές εσοχές του μυαλού τους. Αντρικές μορφές πλανώνται έξω από το κάδρο, περικυκλώνοντας τις ιστορίες των ηρωίδων μας και λάμποντας διά της απουσίας τους.
Επιπλέον, δουλεύουμε την προπαραγωγή μιας ταινίας μικρού μήκους για γυναίκες ταξιδιώτισσες που κάνουν κρουαζιέρες-προσκυνήματα κατά μήκος των ακτών του Αγίου Όρους, της ελληνορθόδοξης μοναστικής πολιτείας που οι γυναίκες απαγορεύεται να επισκεφθούν από το 1060 μ.Χ. Οι μοναχοί του Αγίου Όρους μεταφέρουν με μικρές βάρκες τις θαυματουργές εικόνες και τα λείψανα των αγίων στα κρουαζιερόπλοια και δίνουν την ευλογία τους στις ταξιδιώτισσες. Από το νόμιμο όριο των 500 μέτρων από την ακτή, αυτές οι γυναίκες ανιχνεύουν με κιάλια τα περίφημα μοναστήρια του Αγίου Όρους και προσφέρονται στη διερεύνηση της ταινίας μας γύρω από την εγγύτητα, τα έμφυλα περιθώρια και τις απόκρυφες ιστορίες γυναικών που κατάφεραν να επισκεφθούν κρυφά το Άγιο Όρος.
La Otra* are an artistic research and film from Barcelona, Spain. They are: Sol De Caso, Laura Alcalde and Laura Cadena.
Η La Otra* είναι μια ομάδα καλλιτεχνικής έρευνας και κινηματογράφου από τη Βαρκελώνη της Ισπανίας. Την αποτελούν οι Sol De Caso, Laura Alcalde και Laura Cadena.
