← Features← Άρθρα · Prize for Experimental Video 2026 · In conversationΒραβείο Πειραματικού Βίντεο 2026 · Σε συζήτηση
In conversation withΣε συζήτηση με
Biogal
“A kind of time-travel is made possible, one that resists my authorial plotting & encourages instead the moving material to speak for itself across time.”
“Γίνεται δυνατό ένα είδος ταξιδιού στον χρόνο, που αντιστέκεται στη δική μου συγγραφική πλοκή & αφήνει αντίθετα το κινούμενο υλικό να μιλήσει από μόνο του μέσα στον χρόνο.”
In its third year, the FluxusMuseum Prize for Experimental Video gathered eleven artists and collectives from a field of over 600 international applications, works chosen for their resistance to easy categorisation, their originality, visual rigour, and an uncompromising approach to the form. Installed across the old marble factory by Parikia’s yacht harbour, the exhibition ran until the end of September 2026, with the prize winners announced in mid-September. Ahead of the announcement, we caught up with each of the eleven shortlisted artists and collectives.
Στην τρίτη του χρονιά, το Βραβείο Πειραματικού Βίντεο του FluxusMuseum συγκέντρωσε έντεκα καλλιτέχνες και καλλιτεχνικά σχήματα, επιλεγμένους ανάμεσα σε περισσότερες από 600 διεθνείς αιτήσεις — έργα που ξεχώρισαν επειδή αντιστέκονται στις εύκολες κατηγοριοποιήσεις, για την πρωτοτυπία τους, την οπτική τους αυστηρότητα και την ασυμβίβαστη προσέγγισή τους στο μέσο. Εγκατεστημένη στους χώρους του παλιού Εργοστασίου Μαρμάρου, στο λιμάνι σκαφών της Παροικιάς, η έκθεση διήρκεσε έως το τέλος Σεπτεμβρίου 2026, ενώ οι νικητές ανακοινώθηκαν στα μέσα Σεπτεμβρίου. Ενόψει της ανακοίνωσης, συνομιλήσαμε με καθέναν από τους έντεκα καλλιτέχνες και τα σχήματα της βραχείας λίστας.
Among this year's shortlisted artists is Biogal, whose performance-to-camera practice moves between grief, sexuality, and domestic space, treating the family home as a site of both haunting and transformation.
Ανάμεσα στους φετινούς καλλιτέχνες της βραχείας λίστας είναι η Biogal, της οποίας η πρακτική περφόρμανς μπροστά στην κάμερα κινείται ανάμεσα στο πένθος, τη σεξουαλικότητα και τον οικιακό χώρο, αντιμετωπίζοντας το πατρικό σπίτι ως τόπο στοιχειώματος αλλά και μεταμόρφωσης.
Could you describe your work featuring in the Prize, and how it sits in relation to your practice more broadly?
BG: 'sucking all the knobs in the house I grew up in' is a performance-to-camera work that attempts to summon psychosexual phantoms from & within the family home; it's an uncompromising libidinal channelling of the grief that follows both sexual transition & the loss of a lover.
The work continues my exploration of grief practice as a tool of resistance; domesticity (codeword: daddy issues); & identity construction under the liberal logics of the landlady.
What is your relationship to the moving image as a medium; when did it enter your practice, and what does it let you do that other mediums don't?
BG: This is my first solo film! I've produced films of my performances & zaps before in collaboration with documenters -- a handful of which have also had screenings -- but this is my first performance-to-camera work, or rather the first time I've taken the camera into my own hands.
What I'm realising from behind the lens is that, contrary to popular belief, this doesn't inherently offer me more control; but instead what it offers is another vantage point to watch the work unfurl, which for me is always quite a surprising process. This vantage point isn't just spatial though, its temporal. As I sit in my kitchen editing the footage almost a year since its recording, a kind of time-travel is made possible, one that resists my authorial plotting & encourages instead the moving material to speak for itself across time. If the camera has afforded me more agency over my image as an artist; it's the kind of agency that only comes from stepping back and letting the work take its course. It's also all felt very bodily & very transsexual -- by that I maybe mean that my body redefines itself in relation to me & my environment when filmmaking -- I'd like to continue to explore the camera as a conduit to expanded embodiment.
Are there artists, filmmakers, or traditions outside of art you feel in dialogue with here?
BG: If 'sucking [...]' had one of those letterboxd top 4 films videos (lol) it would be: Jamie Crewe's 'Ashley' (2020); Pope. L's 'small cup' (2008); Joanna Hogg's 'Exhibition' (2013); & Nobuhiko Obiyashi's 'House' (1977) -- with a special mention of course to the licking scene in 'Pink Flamingos' (1972).
I feel there is also some resonance to the tone of Yoko Ono's instructions; the double-tongued straight-talk of Cornelia Parker; the institutional intimacy of Andrea Fraser, & I can only hope some of the razor-edge danger of P. Staff
Some people use "experimental" to mean formally unconventional, others to mean something closer to research or inquiry. Which is closer to how you're using video here?
BG: Inquiry for sure! I never have the answers & hardly find them either. Study too I suppose, in the Moten & Harney sense of the word: "When we think of study, we think of it as what you do with other people." I make work that confuses me so that I can share it with other people and feel less alone in the unknown of it. Conventions can be fun I reckon, and they're always falling apart anyway, so all more the reason to pick them up! I think it's very difficult (and expensive) to make something truly conventional in any absolutist sense.
What would you like visitors to experience when spending time with your work?
BG: I hope they feel a whole confluence of emotions: humour to horniness, despair & melancholy, fear & cringe - others too maybe? This is how it felt to make the work. I also hope some take the work instructionally as well, non-literally as a kind of permission to grieve crudely, but maybe literally too. Go suck a knob & see how it feels!
What has the support from FluxusMuseum made possible, for this piece specifically or for your practice more broadly?
BG: The support from Fluxus allowed me to finish editing the film (in quite a direct way financially when my laptop stopped working) and also has given me a nice prod to keep making films. I'm grateful also to reach an audience outside of the U.K :) thank you FluxusMusuem!
What else are you working on at the moment?
BG: I'm currently finishing a writing course with the School of Cvntology here in London, & from that have begun a long-term project adapting a 19th century novel for the screen and page. I'm also working closely with the Women's Art Library here in London to expand their catalogue of trans*sexual women artists. Right now I'm finally buying a fan to survive this heat-dome!
Θα μπορούσατε να περιγράψετε το έργο σας που συμμετέχει στο Βραβείο και πώς εντάσσεται στην ευρύτερη πρακτική σας;
BG: Το «sucking all the knobs in the house I grew up in» είναι ένα έργο περφόρμανς μπροστά στην κάμερα που επιχειρεί να καλέσει ψυχοσεξουαλικά φαντάσματα από & μέσα στο πατρικό σπίτι· είναι μια ασυμβίβαστη, λιβιδινική διοχέτευση του πένθους που ακολουθεί τόσο τη σεξουαλική μετάβαση όσο & την απώλεια ενός εραστή.
Το έργο συνεχίζει τη διερεύνησή μου γύρω από την πρακτική του πένθους ως εργαλείο αντίστασης· την οικιακότητα (κωδική λέξη: daddy issues)· & την κατασκευή της ταυτότητας κάτω από τις φιλελεύθερες λογικές της σπιτονοικοκυράς.
Ποια είναι η σχέση σας με την κινούμενη εικόνα ως μέσο; Πότε μπήκε στην πρακτική σας και τι σας επιτρέπει να κάνετε που δεν σας επιτρέπουν άλλα μέσα;
BG: Αυτή είναι η πρώτη μου ατομική ταινία! Έχω κάνει και παλιότερα ταινίες από τις περφόρμανς & τα zaps μου σε συνεργασία με ανθρώπους που τα κατέγραφαν -- μερικές από αυτές έχουν μάλιστα προβληθεί -- αλλά αυτό είναι το πρώτο μου έργο περφόρμανς μπροστά στην κάμερα, ή μάλλον η πρώτη φορά που πήρα την κάμερα στα δικά μου χέρια.
Αυτό που συνειδητοποιώ πίσω από τον φακό είναι ότι, αντίθετα με ό,τι πιστεύεται, αυτό δεν μου δίνει εγγενώς περισσότερο έλεγχο· αυτό που μου προσφέρει είναι μια ακόμη οπτική θέση από την οποία βλέπω το έργο να ξεδιπλώνεται, κάτι που για μένα είναι πάντα μια αρκετά απρόβλεπτη διαδικασία. Αυτή η θέση όμως δεν είναι μόνο χωρική, είναι και χρονική. Καθώς κάθομαι στην κουζίνα μου και μοντάρω το υλικό σχεδόν έναν χρόνο μετά τη λήψη του, γίνεται δυνατό ένα είδος ταξιδιού στον χρόνο, που αντιστέκεται στη δική μου συγγραφική πλοκή & αφήνει αντίθετα το κινούμενο υλικό να μιλήσει από μόνο του μέσα στον χρόνο. Αν η κάμερα μού έδωσε περισσότερη δύναμη πάνω στην εικόνα μου ως καλλιτέχνιδας, είναι το είδος της δύναμης που έρχεται μόνο όταν κάνεις ένα βήμα πίσω και αφήνεις το έργο να πάρει τον δρόμο του. Όλο αυτό ήταν επίσης κάτι πολύ σωματικό & πολύ τρανσέξουαλ -- ίσως εννοώ ότι το σώμα μου επαναπροσδιορίζεται σε σχέση με μένα & με το περιβάλλον μου όταν κάνω ταινίες -- και θα ήθελα να συνεχίσω να εξερευνώ την κάμερα ως αγωγό προς μια διευρυμένη ενσωμάτωση.
Υπάρχουν καλλιτέχνες, κινηματογραφιστές ή παραδόσεις έξω από την τέχνη με τους οποίους νιώθετε ότι βρίσκεστε σε διάλογο εδώ;
BG: Αν το «sucking [...]» είχε ένα από εκείνα τα βίντεο με τις top 4 ταινίες στο letterboxd (lol), θα ήταν: το «Ashley» (2020) του Jamie Crewe· το «small cup» (2008) του Pope. L· το «Exhibition» (2013) της Joanna Hogg· & το «House» (1977) του Nobuhiko Obiyashi -- με ειδική μνεία, φυσικά, στη σκηνή του γλειψίματος στο «Pink Flamingos» (1972).
Νιώθω επίσης ότι υπάρχει κάποια αντήχηση με τον τόνο των οδηγιών της Yoko Ono· με τη διφορούμενη ευθύτητα της Cornelia Parker· με τη θεσμική οικειότητα της Andrea Fraser, & μπορώ μόνο να ελπίζω και με κάτι από τον κίνδυνο στην κόψη του ξυραφιού του P. Staff
Κάποιοι χρησιμοποιούν τον όρο «πειραματικό» για να εννοήσουν το μορφικά αντισυμβατικό, άλλοι για κάτι πιο κοντά στην έρευνα ή στη διερεύνηση. Ποιο από τα δύο είναι πιο κοντά στον τρόπο που χρησιμοποιείτε εδώ το βίντεο;
BG: Διερεύνηση σίγουρα! Ποτέ δεν έχω τις απαντήσεις & σπάνια τις βρίσκω κιόλας. Και μελέτη, υποθέτω, με την έννοια που δίνουν στη λέξη οι Moten & Harney: «Όταν σκεφτόμαστε τη μελέτη, τη σκεφτόμαστε ως κάτι που κάνεις μαζί με άλλους ανθρώπους.» Φτιάχνω έργα που με μπερδεύουν, ώστε να μπορώ να τα μοιραστώ με άλλους ανθρώπους και να νιώθω λιγότερο μόνη μέσα στο άγνωστό τους. Οι συμβάσεις μπορεί να έχουν πλάκα, λέω εγώ, και έτσι κι αλλιώς διαλύονται συνεχώς, οπότε λόγος παραπάνω να τις πιάνεις! Νομίζω ότι είναι πολύ δύσκολο (και ακριβό) να φτιάξεις κάτι πραγματικά συμβατικό με οποιαδήποτε απόλυτη έννοια.
Τι θα θέλατε να βιώσουν οι επισκέπτες καθώς περνούν χρόνο με το έργο σας;
BG: Ελπίζω να νιώσουν μια ολόκληρη συρροή συναισθημάτων: από το χιούμορ μέχρι την καύλα, απόγνωση & μελαγχολία, φόβο & αμηχανία - ίσως κι άλλα; Έτσι ένιωθα κι εγώ φτιάχνοντας το έργο. Ελπίζω επίσης κάποιοι να το πάρουν και ως οδηγία, όχι κατά γράμμα, ως ένα είδος άδειας να πενθήσουν χοντροκομμένα, αλλά ίσως και κατά γράμμα. Άντε να ρουφήξεις ένα πόμολο & δες πώς είναι!
Τι έκανε δυνατό η υποστήριξη του FluxusMuseum, για το συγκεκριμένο έργο ή για την πρακτική σας γενικότερα;
BG: Η υποστήριξη από το Fluxus μού επέτρεψε να τελειώσω το μοντάζ της ταινίας (με πολύ άμεσο, οικονομικό τρόπο, όταν χάλασε το λάπτοπ μου) και μου έδωσε επίσης μια ωραία σπρωξιά να συνεχίσω να κάνω ταινίες. Είμαι επίσης ευγνώμων που φτάνω σε κοινό έξω από το Ην. Βασίλειο :) ευχαριστώ FluxusMusuem!
Με τι άλλο ασχολείστε αυτή την περίοδο;
BG: Αυτή την περίοδο ολοκληρώνω ένα σεμινάριο γραφής με τη School of Cvntology εδώ στο Λονδίνο, & μέσα από αυτό ξεκίνησα ένα μακροπρόθεσμο πρότζεκτ διασκευής ενός μυθιστορήματος του 19ου αιώνα για την οθόνη και τη σελίδα. Συνεργάζομαι επίσης στενά με τη Women's Art Library εδώ στο Λονδίνο για να διευρύνουμε τον κατάλογό της με τρανς*σεξουαλικές γυναίκες καλλιτέχνιδες. Αυτή τη στιγμή επιτέλους αγοράζω έναν ανεμιστήρα για να επιβιώσω από αυτόν τον θόλο καύσωνα!
Biogal is a T*S Anarcho-Showgirl, Bootleg Archivist, & Community Organiser.
Η Biogal είναι T*S Αναρχο-Showgirl, Αρχειονόμος του Bootleg & Οργανώτρια Κοινότητας.
