← Features← Άρθρα · Prize for Experimental Video 2026 · In conversationΒραβείο Πειραματικού Βίντεο 2026 · Σε συζήτηση
In conversation withΣε συζήτηση με
Bailey Keogh
“We're at a very strange time, where boomers on Facebook are engaging with AI slop and Gen Z can complete most of their schoolwork with ChatGPT.”
“Ζούμε σε μια πολύ παράξενη εποχή, όπου οι boomers στο Facebook αλληλεπιδρούν με τα σκουπίδια της τεχνητής νοημοσύνης και η Gen Z μπορεί να βγάλει τις περισσότερες σχολικές της εργασίες με το ChatGPT.”
In its third year, the FluxusMuseum Prize for Experimental Video gathered eleven artists and collectives from a field of over 600 international applications, works chosen for their resistance to easy categorisation, their originality, visual rigour, and an uncompromising approach to the form. Installed across the old marble factory by Parikia’s yacht harbour, the exhibition ran until the end of September 2026, with the prize winners announced in mid-September. Ahead of the announcement, we caught up with each of the eleven shortlisted artists and collectives.
Στην τρίτη του χρονιά, το Βραβείο Πειραματικού Βίντεο του FluxusMuseum συγκέντρωσε έντεκα καλλιτέχνες και καλλιτεχνικά σχήματα, επιλεγμένους ανάμεσα σε περισσότερες από 600 διεθνείς αιτήσεις — έργα που ξεχώρισαν επειδή αντιστέκονται στις εύκολες κατηγοριοποιήσεις, για την πρωτοτυπία τους, την οπτική τους αυστηρότητα και την ασυμβίβαστη προσέγγισή τους στο μέσο. Εγκατεστημένη στους χώρους του παλιού Εργοστασίου Μαρμάρου, στο λιμάνι σκαφών της Παροικιάς, η έκθεση διήρκεσε έως το τέλος Σεπτεμβρίου 2026, ενώ οι νικητές ανακοινώθηκαν στα μέσα Σεπτεμβρίου. Ενόψει της ανακοίνωσης, συνομιλήσαμε με καθέναν από τους έντεκα καλλιτέχνες και τα σχήματα της βραχείας λίστας.
Among this year's shortlisted artists is Bailey Keogh, whose video and sculpture practice turns a sympathetic eye on the online spiritual wellness communities caught up in misinformation, disinformation and, sometimes, financial ruin.
Ανάμεσα στους καλλιτέχνες της φετινής βραχείας λίστας είναι η Bailey Keogh, της οποίας η δουλειά στο βίντεο και στη γλυπτική στρέφει ένα συμπονετικό βλέμμα στις διαδικτυακές κοινότητες πνευματικής ευεξίας που εγκλωβίζονται στην ψευδή πληροφόρηση, στην παραπληροφόρηση και, ενίοτε, στην οικονομική καταστροφή.
Could you describe your work featuring in the Prize, and how it sits in relation to your practice more broadly?
BK: Techno Holistic Medicine is characterised by constant innovation, the digitisation of information and communication, and the growing importance of digital networks and platforms within the space of spiritual and holistic health. In a broad sense, my practice is centred on misinformation, disinformation and media literacy. While working on the piece I thought deeply about the people who become caught up in online spiritual wellness communities, sometimes leading as far as bankruptcy, spiritual psychosis, or both. It's my hope that the piece can garner sympathy rather than shame or comedy, although admittedly these online health grifters and practitioners sometimes have a sort of accidental humour about them.
What is your relationship to the moving image as a medium; when did it enter your practice, and what does it let you do that other mediums don't?
BK: During the pandemic, I found myself trapped within the confines of making art from a computer. I was mostly painting at the time, but I lost access to a proper studio space, and my roommates weren't really into the whole house smelling like turpentine. I taught myself how to use programs like Blender, Cinema 4D and Unreal Engine. I found myself adding found footage to many of these works, and slowly, through making videos, there were no longer any digital animations at all. Video as a medium has a lot of freedom. When working with found footage I feel more like a curator or collector than anything else.
Are there artists, filmmakers, or traditions outside of art you feel in dialogue with here?
BK: I think anyone promoting media literacy. We're at a very strange time, where boomers on Facebook are engaging with AI slop and Gen Z can complete most of their schoolwork with ChatGPT. We're past the point where bots outnumber humans online, it's all really a mess. I recently attended a screening with Jon Rafman, and after showing a new piece he explained how it was AI, and I was taken aback that I hadn't clocked it myself. I guess it's not so much a community or tradition I find myself in dialogue with, just watching where the internet goes.
Some people use "experimental" to mean formally unconventional, others to mean something closer to research or inquiry. Which is closer to how you're using video here?
BK: Often my work starts with a research question, and it just so happens that everything that comes after falls under the umbrella of experimental film.
What would you like visitors to experience when spending time with your work?
BK: If you follow the set of instructions laid out in the video, you find yourself in an old-school mentalist trick, one that's widely known but can still become enchanting to fall for. I positioned this magic trick within the video to show that when questions are asked in specific ways, they lead people to the same answer, regardless of whether that answer is correct. It makes people feel seen or understood, but in reality they were guided. Underneath the layers of audio is a hum of bees I recorded in the backyard of an apartment building near my studio, where an old woman was keeping hives. Some people in the video describe the healing frequency of bees. I find it funny to now have this healing sound mediated through layers of abstraction and technology, so anyone listening to the audio can, at the very least, enjoy the idea of a healing frequency.
What has the support from FluxusMuseum made possible, for this piece specifically or for your practice more broadly?
BK: I'm really flattered to have received this prize from FluxusMuseum. Having my work shown to a wider audience, especially one that might not usually come across it in a different context, is a very rewarding experience. The support from FluxusMuseum will be very helpful in realising my next project.
What else are you working on at the moment?
BK: Presently I'm working on a piece that tracks the overlaps in ideology between those who believe in the Rapture and those who believe in accelerationist theory. I don't believe in or support either, but I find it fascinating how both focus on a utopian future while abandoning the idea of making the present better.
Θα μπορούσατε να περιγράψετε το έργο σας που συμμετέχει στο Βραβείο και πώς εντάσσεται στη δουλειά σας γενικότερα;
BK: Το Techno Holistic Medicine χαρακτηρίζεται από τη διαρκή καινοτομία, την ψηφιοποίηση της πληροφορίας και της επικοινωνίας, και τη διογκούμενη σημασία των ψηφιακών δικτύων και πλατφορμών στον χώρο της πνευματικής και ολιστικής υγείας. Σε γενικές γραμμές, η πρακτική μου επικεντρώνεται στην ψευδή πληροφόρηση, στην παραπληροφόρηση και στον γραμματισμό στα μέσα. Όσο δούλευα το έργο, σκεφτόμουν πολύ τους ανθρώπους που παρασύρονται σε διαδικτυακές κοινότητες πνευματικής ευεξίας, κάτι που μερικές φορές φτάνει ως την πτώχευση, την πνευματική ψύχωση ή και τα δύο. Ελπίζω το έργο να γεννά συμπόνια και όχι ντροπή ή γέλιο, αν και, ομολογουμένως, αυτοί οι διαδικτυακοί απατεώνες και θεραπευτές της υγείας έχουν κάποτε ένα είδος ακούσιου χιούμορ.
Ποια είναι η σχέση σας με την κινούμενη εικόνα ως μέσο; Πότε μπήκε στην πρακτική σας και τι σας επιτρέπει να κάνετε που δεν το επιτρέπουν άλλα μέσα;
BK: Στην πανδημία βρέθηκα εγκλωβισμένη στα όρια μιας τέχνης που γινόταν αποκλειστικά στον υπολογιστή. Εκείνη την εποχή ζωγράφιζα κυρίως, αλλά έχασα την πρόσβαση σε ένα κανονικό εργαστήριο, και οι συγκάτοικοί μου δεν ενθουσιάζονταν ιδιαίτερα με την ιδέα να μυρίζει όλο το σπίτι νέφτι. Έμαθα μόνη μου να χρησιμοποιώ προγράμματα όπως το Blender, το Cinema 4D και το Unreal Engine. Άρχισα να προσθέτω found footage σε πολλά από αυτά τα έργα και, σιγά σιγά, μέσα από τη δουλειά με το βίντεο, τα ψηφιακά animation εξαφανίστηκαν εντελώς. Το βίντεο ως μέσο προσφέρει μεγάλη ελευθερία. Όταν δουλεύω με found footage, νιώθω περισσότερο επιμελήτρια ή συλλέκτρια παρά οτιδήποτε άλλο.
Υπάρχουν καλλιτέχνες, κινηματογραφιστές ή παραδόσεις έξω από την τέχνη με τους οποίους νιώθετε ότι βρίσκεστε σε διάλογο εδώ;
BK: Νομίζω, όποιος προωθεί τον γραμματισμό στα μέσα. Ζούμε σε μια πολύ παράξενη εποχή, όπου οι boomers στο Facebook αλληλεπιδρούν με τα σκουπίδια της τεχνητής νοημοσύνης και η Gen Z μπορεί να βγάλει τις περισσότερες σχολικές της εργασίες με το ChatGPT. Έχουμε ξεπεράσει το σημείο όπου τα bots είναι περισσότερα από τους ανθρώπους στο διαδίκτυο· είναι όλα ένα πραγματικό χάος. Πρόσφατα παρακολούθησα μια προβολή με τον Jon Rafman, ο οποίος, αφού έδειξε ένα καινούργιο έργο, εξήγησε ότι ήταν φτιαγμένο με τεχνητή νοημοσύνη, και ξαφνιάστηκα που δεν το είχα καταλάβει μόνη μου. Μάλλον δεν πρόκειται τόσο για μια κοινότητα ή μια παράδοση με την οποία βρίσκομαι σε διάλογο· απλώς παρακολουθώ πού πηγαίνει το διαδίκτυο.
Κάποιοι χρησιμοποιούν τον όρο «πειραματικό» εννοώντας κάτι μορφολογικά αντισυμβατικό, άλλοι κάτι πιο κοντά στην έρευνα ή στη διερεύνηση. Ποιο από τα δύο βρίσκεται πιο κοντά στον τρόπο που χρησιμοποιείτε εδώ το βίντεο;
BK: Συχνά η δουλειά μου ξεκινά από ένα ερευνητικό ερώτημα, και απλώς συμβαίνει ό,τι ακολουθεί να εμπίπτει στην ευρύτερη κατηγορία του πειραματικού κινηματογράφου.
Τι θα θέλατε να βιώσουν οι επισκέπτες όταν περνούν χρόνο με το έργο σας;
BK: Αν ακολουθήσεις τις οδηγίες που δίνονται στο βίντεο, βρίσκεσαι μέσα σε ένα κλασικό κόλπο μενταλισμού, πασίγνωστο, που όμως εξακολουθεί να σε μαγεύει όταν πέφτεις σε αυτό. Τοποθέτησα αυτό το μαγικό κόλπο μέσα στο βίντεο για να δείξω ότι, όταν οι ερωτήσεις τίθενται με συγκεκριμένο τρόπο, οδηγούν τους ανθρώπους στην ίδια απάντηση, είτε αυτή είναι σωστή είτε όχι. Κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν ότι τους βλέπουν ή τους καταλαβαίνουν, ενώ στην πραγματικότητα τους έχουν καθοδηγήσει. Κάτω από τα στρώματα του ήχου ακούγεται το βουητό μελισσών που ηχογράφησα στην πίσω αυλή μιας πολυκατοικίας κοντά στο εργαστήριό μου, όπου μια ηλικιωμένη γυναίκα είχε κυψέλες. Κάποιοι άνθρωποι στο βίντεο περιγράφουν τη θεραπευτική συχνότητα των μελισσών. Μου φαίνεται αστείο που αυτός ο θεραπευτικός ήχος φτάνει τώρα διαμεσολαβημένος μέσα από στρώματα αφαίρεσης και τεχνολογίας, ώστε όποιος ακούει τον ήχο να μπορεί, τουλάχιστον, να απολαύσει την ιδέα μιας θεραπευτικής συχνότητας.
Τι έκανε δυνατό η υποστήριξη του FluxusMuseum, για το συγκεκριμένο έργο ή για την πρακτική σας γενικότερα;
BK: Είμαι πραγματικά κολακευμένη που έλαβα αυτό το βραβείο από το FluxusMuseum. Το να παρουσιάζεται η δουλειά μου σε ένα ευρύτερο κοινό, ιδίως σε ένα κοινό που ίσως δεν θα τη συναντούσε σε άλλο πλαίσιο, είναι μια ιδιαίτερα ανταποδοτική εμπειρία. Η υποστήριξη του FluxusMuseum θα με βοηθήσει πολύ να υλοποιήσω το επόμενο πρότζεκτ μου.
Με τι άλλο ασχολείστε αυτή την περίοδο;
BK: Αυτή την περίοδο δουλεύω ένα έργο που χαρτογραφεί τα ιδεολογικά σημεία επαφής ανάμεσα σε όσους πιστεύουν στην Αρπαγή και σε όσους πιστεύουν στη θεωρία του επιταχυντισμού. Δεν πιστεύω ούτε υποστηρίζω κανένα από τα δύο, αλλά με συναρπάζει το πώς και τα δύο εστιάζουν σε ένα ουτοπικό μέλλον, εγκαταλείποντας την ιδέα να κάνουμε το παρόν καλύτερο.
Bailey Keogh (USA) is a Berlin-based artist and DJ working across hybrid media including video, installation, metal etchings, and performance.
Η Bailey Keogh (ΗΠΑ) είναι καλλιτέχνις και DJ με έδρα το Βερολίνο, που εργάζεται με υβριδικά μέσα, όπως το βίντεο, η εγκατάσταση, η χαρακτική σε μέταλλο και η περφόρμανς.
